เงาแห่งเมืองฝัน

เส้นสีเลือนรองจังหาย จากตาเหลือเพียงเงา เวลาทนตึกแถว คร่ำยังตึกแถวเก่า ข้ามกลางผู้คน กลิ่นไอฟ้นหล่น ร่วงบนทางเดินเดิม ผ้าความหลังร่วมแจ้มชัดในใจ ข้าร้อยยิ้มหวานหวาน ยังคงประทับติดตา แม้การเวลาจะพรากเราไปไกล แสนใกล้ เมืองที่เคยฝันยังคงหมุน ๆ อยู่ตรงนี้ แต่ความกลายเป็นเพียงเงา และทิ้งไว้เพียงความเงา ในยามคำคืนเหน็บหนาว มองดาวบนฟ้าที่พราง พราวราวกับน้ำตา อยากย้อนคืนวันให้หมุนกลับมา อีกครั้งในวันที่เรายังเคียงข้าง ใต้แสนจันทร์นวลตา เสียงรถราวิ่งผ่านความเงียบนั้น เหมือนตอบยำความสัมพันธ์ที่เลื่อนหาย ไม่มีแล้วคำสัญญาที่เคยฝากเอาไว้ เมื่องที่เคยฝันยังคงหมุนวนอยู่ตรงนี้ แต่ความกลายเป็นเพียงเหงา และทิ้งไว้เพียงความเงา ในยามคำคืนเหน็บหนาว มองดาวบนฟ้าที่พราง พราวราวกับน้ำตา อยากย้อนคืนวันให้หมุนกลับมา อีกครั้งในวันที่เรายังเคียงข้างใต้แสงจนนวนตา แต่ฝากลมพัดเผาความทรงจำนี้ ไปให้ไกลแสงไกล