น้ำค้างรินรดใจ

เส้นทองทรงทากล่วงบนยอดไม้ ลงพัดพริวไว้ผ่านปลาย กิ่งใบลำถาดใส ไล่เย็นรินรินรดใจ ดั่งยาดน้ำค้างโปรยปลาย ในยามเช้า ดอกไม้แอ้มกลีบรับแสงตะวันช่างมดงาม เกิดเจอบรรยายคำใด กลับสายลงไกล เหลือเพียงความอบอุ่นใจ ในธรรมชาติ โอ้ ความงานของพนาพันธ์ที่ฉันลงรัก ร้อยเรียงจับทอด เป็นวนตราแห่งคุณ เข้าแม่กสีขาวลอยลองดั่งฝันให้เหงา อย่ามองดูใจ ใจฉันก็เปล่าเหมือนดั่งลอยลมธรรมชาติ ช่างเปรียบเฟลดั่งรักที่รอคอยอบอุ่น หัวใจทุกครั้งได้ชนความโลกงาม แม้วันเวลาจะหมุนผ่านไป ไม่เคยหยุดยัง แต่ภาพความหลังยังคงสวยงาม อยู่เสมอใต้แสงจันทนวน พร้อมที่ส่องลงมาเจอเจอทัพ ฉันยังคงร้อนเวลา รอให้ใจได้พักให้เหนียว โอ้ ความงามของพนาพันธ์ที่ฉันลงรัก ร้อยเรียงทักทอเป็นมนตราแห่งคุณ เขาเบ็ดสีขาวลอยล่องดั่งฟันในเงายา มองดูใจฉันก็เบาเหมือนดั่งลอยลมธรรมชาติ ช่างเปรียบเฟลดั่งรักที่รอคอยอบอุ่น หัวใจทุกครั้งได้ชนความโลกงาม แสงสุดท้าย ลับของฟ้า ทิ้งความทรงจำทำชาติ คือบทเพลงที่ฉันจะจดจำไว้ในใจตราด นานเท่านานจนกว่าจะสิ้นล้มหาย หายใจงานเหลือเกิด ในหัวใจของฉันตลอดไป ช่างเปรียบเฟลดั่งรักที่รอคอยอบอุ่น หัวใจทุกครั้งได้ชนความโลกงาม