อนุสรณ์แห่งกาลเวลา

แสงตะวัน ราบเลือนจากขอบฟ้าทิ้ง รอยเวลาไว้เพียงเสียดเสี่ยวความหลังเหงา ที่ทอดยาวคอยจางหายไปตามลำพัง เหมือนความหวังที่หล่นหายในสายลม กลีบดองไม้ร่วงรวยลงบนพื้นบิน ดังหยดน้ำค้างที่ไหลรินไม่ย้อนคืน ต่างหลังเมื่อเมื่อ เป็นเพียงผู้มายืนในคำคืน เฝ้าหยัดเยือนมองการเวลาที่ผ่านไป โอ้ เวลาเจ้าช่างใจร้ายหรือเตินผลาด เอาความเพลิดเพลินไปจากใจ ทิ้งไว้เพียงความเงียบนั้นที่แสนไกล ที่ยังคงเฝ้าในหัวใจ ที่ยังคงเฝ้าหวังเขาทุกนาที ที่เคลื่อนคลอดใจ ลอยลอยลับตาเหลือเพียงหยดน้ำตา ที่ร่วงลนเป็นอนุสนแห่งการเวลาที่ซับสน ก่อนจะกลายเป็นเพียงฝุ่นพงในลำพัง หากย้อนคืนวันหวานกลับมาได้ครั้ง จะขอยุดยังไม่ให้มันลืม แต่ความจริงคือความว่างเปล่าที่ทำลายทุกสิ่งคล้าย เพียงผ้าฝันในนิกทราย และความจริงคือความจริงที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ ที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลาย ทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ่งที่ทำลายทุกสิ