รอยแผลที่เลือนราง

ดอกไม้ร่วงรวยบนทางที่เคยเดินผ่าน กลิ่นอายอ่อนกว่าน ยังคงฟังลึกในจ้าที่เลือนกลาง เปรียบดังเยาจางหาที่เดินไหลในเงามิตร หรือเพียงชีวิต ภาพความทรงจำอย่างจันทร์ ยังชัดเจน ดังเกิดขึ้นเมื่อวานจัง แต่คนคนนั้นกลับเดินห้างไป ใกล้แสนไกล ปากลมบอกไปว่าใจยังคงรักมัน แม่คืนแล้ววันจะพันเปลี่ยนไป ไม่หวนคืนรักที่เคยหวานล้ำ กลับกลายเป็นความคมเขิน ทิ้งให้ฉันยืนอยู่ในความเดียวดาย กลางสายลมเจ็บช้ำเกินไป ว่าจะเอ่ยคำไหนอบมาได้เพียงลับตา ลอยให้หัวใจจมไปกับความเหงาตรม แต่ต้องร้อยความลำยังคงติดข้างไม่จานหาย จัดกี่เดือนกี่ปี ที่ผ่านพ้นไปจนกลับกลาย ความรักที่ศูนย์สลาย ยังคงกรีดเลิกในดวงใจ ฝากลมเบาไป หัวใจยังคงรักมัน แม้คืนและวัน จะพันเปลี่ยนไปไม่หวนคืน รักที่เคยหวานล้ำ กลับกลายเป็นความคมเขิน ทิ้งให้ฉันยืนอยู่ในความเดียวดาย กลางสายลมเจ็บช้ำเกิดกว้าง จะเอ่ยคำไหนอบมาได้เพียงลับตา ปล่อยให้หัวใจจมไปกับความเหนาตรม เหลือเพียงความรักที่คอยตกย้ำในใจรักที่จากไป เหลือเพียงความรักพาช่วงนี้รัก