เงาแห่งกาลเวลา

เสียงสุดท้าย ใส่ลมลาบเลือน จากขอบฟ้าไกล ทิ้งไว้เพียงรอยช้างของมัน เก่านาฬิกา หมุนๆ ไม่เคยบนทาง ความความเหงา จะกกลิ่นในใจดวงเดิม เราตั้งเป็นเพียงผู้มาอย่างช่วงคราว ในความทรงจำที่พระมนุษย์ไปตามเวลา แล้วแบบนี้ หรือเพียงภาพจำที่จางลง เกินเวลาไม่เคย เพราะใคร เหมือนๆ อย่าดำคาญที่สลาย เหนือต้นแสงชีวิต ดังเลิศพร้อมที่ร่องรอย แห่งผู้พลังที่ผู้พัง ปล่อยให้ทุกเรื่องราว ไปกับสายลม ที่ยังคงจงเกิดดีที่ไม่มี วันควรคือ แสลง หรือเพียงหัวใจที่ยังคงจงอยู่กับ เมื่อกี้ที่ไม่มีวันควรคือ หากย้อนคืนวันเหล่านั้นได้จริง คงไม่ทิ้งให้ความฝัน ต้องรวดความรักที่เคยว่าล้ำคอย เฝ้าถอยกลายเป็นรอยแพ้ที่ฟังลึก ในวิญญาณทุกวินาทีที่ผ่านไป อากาศจะกลาด จิ้มให้มีคำล้ำลา ให้แกกัน จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด จิ้มให้มีคำล้ำลาด