รอยจารึกแห่งรากเหง้า

แสนจันทร์ที่ร่วงลน อ่อมบนพื้นดินเหงา ของหวานๆที่ยังคงเร่นไหลในใจ คงฉันมีรองรอยขึ้นใส เลือดที่ยังคงตันราวไปกับจังหวาชีวิต กลิ่นอายของดินที่คุ้นเคย ความทรงจำที่รอยเรียน ผ่านการเวลาไม่ใช่แค่เพียงเชื่อที่เรียกครั้ง แต่คือวิญญาณที่ฟังรากลึกในทุกยด น้ำตารอยยิ้มที่สืบถอดมา จากปันผดชนเหมือนบทเพลง ที่ไม่มีวันจบสิ้น ตัวตนของฉันคือท้อยคำที่ไร้เสียง เป็นเรื่องราวที่เขียนด้วยหัวใจสิ คลามลมทุกความต่าง ในโลกที่หมุนไปยังไม่หยุดยัง ฉันยังคงเป็นฉัน ไม่แบบที่นดหนักจากวัดที่หัวใจเพียบหา ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก ฉันคงเป็นฉันที่รัก