หยดน้ำตาที่ไม่มีวันร่วงหล่น

เสมอจานที่เราต่างห่างไกล ออกไปทุกทีนาฬิกา บนผ่อนหนังยังวุ่นวนไป ยังเชื่องชา พาบ้านเวลาที่เราเคยมีร่วมกัน คอยหอยลื่นล้างไป ในความมืดของข้าววันคืน ความเศร้าสร้อยที่ลอยอยู่กลางอากาศ เหมือนหยดน้ำตาที่ไม่มีวัน รวมหล่นบนพื้น ปล่อยใจลองลอย ไปกับความทรงจำที่คุ้มขึ้น ถ้ามกลางความอ้างว้าง ที่โอบกอดฉันไว้ในใจ ไม่มีคำอธิบายใด สำหรับความรู้สึกนี้ นอกจากความเหงา ที่ยังคงวนเวียนอยู่ข้างกาย และมันคือเพื่อนสนิทที่สอนให้ฉันรู้จักกัน อยู่กับตัวเองในวันที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า และมันคือเพื่อนสนิทที่ไม่มีความเศร้า