รอยจารึกใต้เงาจันทร์

แหล่งเดินทางบนถนนแห่งความฝัน ใจเราเหมือนลอยลองในอากาศ รอยจ้าลึกบนฝ่ามือ ที่คุ้นเคยหัดสีสันที่ระบาย ล้มในใจทักท้อเรื่องราว จากกระดีทักท้อเรื่องราว จากกระดีที่ใกล้แสงไกล ได้เป็นจังหวะชีวิตที่หมุนไป ในวันนี้ไม่มีคำนิยาม ได้มาเขียนกัน ตัวตนที่งดงาม ในรอยยิ้มที่เปลี่ยนไป คือเลือดเนื้อที่ไล่ เหมือนในความทรงจำ คือราวเหงาที่ยังลึกไม่เคยเลือนหาย ในทุกความเคลื่อนไหว ที่แต้งแต้งเพื่อหัวใจเรา คือภาพสันธรรมวันวา แสงแดดส่องผ่านเงาที่ท้อ ตัวยายของสายลมเรา ต่ำเป็นเพียงบทเพลงที่เคียงขึ้นไป บนปัจถาดของสิ่งที่เรียกกับใจตันเอง หยิบเอาเสร็จเสียความสุขมา เรียงรอยให้กลายเป็นตัวตน ที่ไม่มีใครเหมือน คือเลือดเหนือที่ไหล คือเลือดเหนือที่ไหล เหมือนในความทรงจำ คือราวเหงาที่ยังลึกไม่เคยเลือนหาย ในทุกความเคลื่อนไหว ที่แต้งแต้งเพื่อหัวใจเรา คือภาพสันธรรมวันวา ดังที่คุ้นตา ทางกลางความสับสนของยุคสมัย เรายังคงรักษา สิ่งที่เป็นดังแก้วตาดวงใจ ไม่ปล่อยให้ใครมาเขียนเขียน ทางที่เลือกกัน เพราะความหมายของชีวิตนั้น ชัดเจนในสิ่งที่ใจเรายึดถือและเป็นอยู่ คือเลือดเหนือที่ไหล เหมือนในความทรงจำ คือราวเหงาที่ยังลึกไม่เคยเลือนหาย ในทุกความเคลื่อนไหว ที่แต้งแต้งเพื่อหัวใจเรา คือภาพสันธรรมวันวา ที่งดงามไม่ว่าโลกจะหมุนไปไกลเท่าไร ยังจะคุ้นตา จะวาดชีวิตที่แต้งอยู่แนวเพื่อความภูมิใจ ที่ไม่มีวันจ้างไปเพียงแค่เราเป็นเก่า ในแบบที่งดงาม แต่งบทเพลงที่แปลงอยู่ในใจตลอดกัน