เงาในแก้วใส

เงาสะท้อนในแก้วใสที่ว่างเปล่าความเหงาเริ่มก่อตัวเป็นก้อนหนานาฬิกาบนฝาผนังหยุดเคลื่อนไหวทิ้งให้ฉันนั่งจมกับความคิดถึงที่ค้างคาลมพัดผ่านหน้าต่างบานเก่านำกลิ่นอายของวันวานที่ลอยหายไป

ความเศร้าที่ซ่อนอยู่ในใจลึกๆเหมือนเมฆหมอกที่ปกคลุมยามค่ำคืนไม่เคยจางหายไปแม้เพียงนาทีมันวนเวียนอยู่ในจังหวะของลมหายใจปล่อยให้ความเงียบเป็นเพื่อนสนิทในค่ำคืนที่ใจยังคงโหยหาความอบอุ่นเดิม

แสงไฟสลัวส่องกระทบพื้นไม้รอยยิ้มที่เคยมีกลับดูไกลเกินเอื้อมคำพูดที่เคยบอกลาทิ้งรอยแผลเล็กๆให้ฉันได้เรียนรู้ว่าเวลาไม่เคยรอใครยิ่งพยายามลืมภาพเหล่านั้นยิ่งชัดเจนในใจเหมือนหยดน้ำที่ร่วงหล่น

หากย้อนคืนเวลาที่เสียไปได้จะกอดความสุขนั้นไว้อย่างถนอมแต่โลกหมุนไปในทางของมันเสมอทิ้งให้คนอย่างฉันยืนมองอดีตที่ผ่านไปด้วยความรู้สึกที่พูดไม่ออกได้แต่เก็บไว้ในใจให้ลึกที่สุด

ความเศร้าที่ซ่อนอยู่ในใจลึกๆเหมือนเมฆหมอกที่ปกคลุมยามค่ำคืนไม่เคยจางหายไปแม้เพียงนาทีมันวนเวียนอยู่ในจังหวะของลมหายใจปล่อยให้ความเงียบเป็นเพื่อนสนิทในค่ำคืนที่ใจยังคงโหยหาความอบอุ่นเดิม

จางหายไปกับแสงดาวที่ริบหรี่เหลือเพียงความเหงาที่ยังคงอยู่ข้างกายหลับตาลงช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันยอมรับความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแค่ปล่อยให้มันเป็นไปตามทางของมัน