ในจังหวะของกมล

เสียงจันจังจังสา ส่องลงบนเหงาในความว่างปลา ที่ใจเปล่าตามหา ทอดวางภาระที่แบกไว้ด้วยเวลา ปล่อยให้ดวงตาได้เห็นความจริงที่สอนอยู่ ทุกรอยยิ้มที่เคยผ่านมาและผ่านไป เหมือนแม่ไกลไปตามลมไม่หยุดนิ่ง ความสุขความทุกสิ่งที่อาจจะเจอ ให้เราได้พิ่งพักใจในความเงียบเงิน ทางกลางกระแสของโลกที่มุ่น จิตใจยังคงร้ายรับในจังหวะของตน ค้นพบความหมายในความสับสน ปล่อยให้กลมมนได้สัมผัสความสุวางซึมอยู่ ไม่มีสิ่งใดให้ปลอดภัย ไม่ต้องเหนื่อยละอีกต่อไป ร้อยต้องมองความฝันกับความทื่น เหมือนคลื่นกับทบฝัน ไม่มีสิ่งใดให้ปลอดภัย ไม่มีสิ่งใดให้ปลอดภัย ไม่มีสิ่งใดให้ปลอดภัย ไม่มีสิ่งใดให้ปลอดภัย ไม่มีสิ่งใดให้ปลอดภัย ไม่มีสิ่งใดให้ปลอดภัย ไม่มีสิ่งใดให้ปลอดภัย ไม่มีสิ่งใดให้ปลอดภัย ไม่มีสิ่งใดให้ปลอดภัย ไม่มีสิ่งใดให้ปลอดภัย โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...โอ...