จังหวะแห่งกาลเวลา

แสงจันทร์ที่ร่วงลนบนยอดไม้เหงา อดิทธตัวยาวลงบนทางเดินสายใหม่ ความทรงจำยังคงหมุนบน อยู่ตรงนี้ ในจังหวะที่หัวใจ ยังคงเต็มตามการเวลา กลิ่นควันจังจางจะเต่าทาน ในเรือนเก่ายังหอมติดปลาย จมมูกไม่แจ้งหาย ตัดกับเสียงไฟวูบวาก จากตึกซูมเสียดฟ้าที่เรียงรายท้าทาย ความเงียบเงินเราเดินลงทาง อยู่ในเขาโมงตกโค้ง ความก้าวหน้าทิ้งรอยเท้า ไว้บนพื้นผิวที่ไร้ความหมายทวิลหา ไออุ่น ของสิ่งที่เคยสัมผัสได้ก่อน ที่โลกจะหมุนไปไกลจนเกินเอื้อมือ ทำกลางความสับสนของยุคสมัย เรายังคงโหยหาความงาม ที่ไม่มีวันโรยร้านรอยยิ่มเก่าๆ ในกรอบรูปที่เริ่มเลื่อนลาง ยังคงเป็นเครื่องทิศให้เราไม่ลงทาง ระหว่างความทันสมัยที่เร่งรีบ ไม่หยุดพักกับความเรียบง่ายที่ยังคงอกกอดเรา ไว้ให้หัวใจได้ผลักพอไหนจากวันที่พอดี เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสับสนของยุคสมัยที่สุดท้าย เพื่อให้มีความสบสนของยุคสมัยที่สุดท้าย