เงาจันทร์ในแก้วใส

ร่วมพัดผ่าเหาความเหงามาวางไว้บนโต๊ะ หมายตัวเดิมที่คุณเคยแสงไฟสะลัวเรือนลางดู จางเฉิดลอยใจให้ร่องลอยไปเกือบจังหวะ ที่หมุนหนุนแก้วใบใสในมือยังคงเย็นจัด เหมือนใจที่ยังคงหัดที่จะลืมเรื่องราวที่ผ่านพ้น จนตื่นทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า ในคำคืนนี้ ทางกลางผู้คนที่เดิน สูญกันไปมาในมุมลับซ้าย ตาที่ฉันเฝ้ารอเสียงเพลงลำบัง ที่พอจะทำให้ลืมทอบ ลอยใจมันไปต่อในจังหวังที่คุ้นคล้ายคืนนี้ ที่หมุนไปทางกลางความมืดที่ปลอบระโลกใจ เพียงแค่ปล่อยไปถูกไปดั่งตั้งใจ เข้าในเครื่องที่แสงยาวไกล ละนี้ ไม่มีคำถามถึงวันพรุ่งนี้ ไม่มีความหมายถึงสิ่งที่ผ่านมา ไม่มีคำถามถึงวันพรุ่งนี้ เพียงความรู้สึกที่ไหลเวินผ่านซ้ายตา ในห่วงเวลาที่หยุดนิ่งหรือตรงนี้ แค่เพียงเอกพักเพียงล่องไป ปล่อยให้ความเงียบแหน่งเป็นเพื่อนสนิทใจ ในที่ที่ไม่มีใครต้องคอยวิ่งไล่ เพียงแค่ปล่อยให้ใจไปพักผ่อนบ้าง ถามกลางผู้คนที่เดินสวนกันไปมา ในมุมลับสายตาที่ฉันเฝ้ารอ เสียงแผงกล่องเบา ที่ปล่อยจะทำให้ลืมท้อ ปล่อยใจให้มันไปต่อ ในจังหวังที่คุ้นเคยคืนนี้ ที่หมุนไปถามกลางความมืดที่ปลอบและล้มใจ เพียงแค่ปล่อยให้ถูกไปดั่งตั้งใจ ข้าในคืนที่แสงยาวไกลและนดยาว ที่คุ้นใจให้มันไปต่อไป ในคืนที่แสงยาวไกลและนดยาวไกล ที่คุ้นใจให้มันไปต่อไป ในคืนที่แสงยาวไกลและนดยาวไกล ในคืนที่แสงยาวไกลและนดยาวไกล ในคืนที่แสงยาวไกลและนดยาวไกล ในคืนที่แสงยาวไกลและนดยาวไกล