ย่ำยามแสงสลัว

แสงไฟสลัวทอดตัวลงบนทางเดินที่คุ้นตาเสียงฝีเท้าแผ่วเบาในจังหวะของเมืองที่หลับใหลผู้คนมากมายต่างมีเรื่องราวซ่อนไว้ในใจภายใต้เงาตึกสูงที่เรียงรายสลับซับซ้อนฉันเดินไปตามถนนที่ทอดยาวอย่างไร้จุดหมายในค่ำคืนที่ลมพัดผ่านพาความเหงาให้จางหายไป

เมืองนี้ช่างกว้างใหญ่แต่กลับดูเล็กลงในสายตาทุกย่างก้าวคือจังหวะที่หมุนไปไม่เคยหยุดรอเราต่างเป็นเพียงเม็ดทรายที่ลอยคว้างในกระแสธารท่ามกลางความวุ่นวายที่ยังคงหมุนวนเป็นวงกลมปล่อยให้ใจได้เต้นไปกับท่วงทำนองของค่ำคืนนี้ให้ความฝันนำทางเราไปสู่เช้าวันใหม่ที่งดงาม

บางครั้งความเงียบก็ส่งเสียงดังกว่าคำพูดใดๆเมื่อมองขึ้นไปบนฟ้าที่ไร้ดาวดวงไหนมาเคียงข้างเราต่างค้นหาความหมายในเศษเสี้ยวของเวลาที่ค่อยๆ หลุดลอยหายไปกับเงาของตึกสูงใหญ่เพียงแค่ปล่อยวางหัวใจให้ล่องลอยไปตามลม

เมืองนี้ช่างกว้างใหญ่แต่กลับดูเล็กลงในสายตาทุกย่างก้าวคือจังหวะที่หมุนไปไม่เคยหยุดรอเราต่างเป็นเพียงเม็ดทรายที่ลอยคว้างในกระแสธารท่ามกลางความวุ่นวายที่ยังคงหมุนวนเป็นวงกลมปล่อยให้ใจได้เต้นไปกับท่วงทำนองของค่ำคืนนี้ให้ความฝันนำทางเราไปสู่เช้าวันใหม่ที่งดงาม

ค่ำคืนยังคงดำเนินไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางแสงไฟที่พร่างพรายในความทรงจำเมืองที่ยังไม่เคยหลับใหลจะคอยโอบกอดเราไว้ในอ้อมแขนแห่งความฝันจนกว่าดวงตะวันจะทอแสงขึ้นมาอีกครั้ง