อ้อมกอดขุนเขาและธารา

ทุนทำน้องร้องลอยไปเกือบสายลม แสงแดดอ่อนทับ ทับลงบนโจทยา บนใบไม้เขี้ยวกลิ่นดินชื่นจาง ยามฟ้ามองเหลี่ยมเขาเลี่ยวหลดผ่านใต้น้ำ เหงาไม้พาถอดกายในยามซ้ายแล้วมันทานไหลลื่นคล้าย อย่างเพลงหวานรอยหินพาผ่านการเวลามันเนิ่นนาน ตั้งคำคาญจากพงภัยในใจเรา ถ้ามันชาติชะงดงามเกินเฉย ดังบทเพลงที่บันเลนโดยไม่ผ่าน อกกดกายไว้โดยรักที่แน่นหนักในอ้อมพอร์ต เขาและทารา กลับไปกันกันกันกัน กลับไปกันกันกัน กลับไปกันกันกัน กลับไปกันกัน กลับไปกันกัน กลับไปกันกัน กลับไปกันกัน กลับไปกันกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน กลับไปกัน