จังหวะที่หัวใจเต้นผิดที่

วู้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว จบบ้านเดิมที่คุ้นตาเห็นคนหนึ่งที่ดูแบล็กไป เหมือนภาพเหงาที่เลือนล้านหายในวันที่ฟ้าเปลี่ยน Oh... จะถามคำถามข้างในว่าฉันคือใครในโลกที่หมุนไหว หรือเป็นเพียงเสียเสียของความทรงจำที่ลงลืมไว้ในห้องนอนที่หวั่นเปล่า เดินผ่านทางที่เคยคุ้น เคยจะทำไม่ใช่ กลับไม่ยอมไปพบคำตอน ว่าตัวตอนที่เธอจิ้งซ่อนอยู่ที่ใดหรือเป็นเพียงฝันที่เธอมาไปจากไป ความเหงียบเหงาอับกอดฉันไว้ในคืนที่แสงเริ่มรีบบรี ฉันยังคงตามหาจิกซอดที่หายไปเพื่อประกอบรังให้เป็นฉันอีกครั้ง ถามกลางหมอกความที่ลอยฟุ้งฉันยังคงมุ่งด่า ตามหาเหงาของตัวเองไม่ใช่ใครที่หลอกย้ายไปเป็น แต่เป็นสิ่งที่หัวใจไว้กล่องมาแสนนาน จะขอเป็นตัวเองที่ไม่จะดูไม่สมบูรณ์ แต่เป็นจังหวะชีวิตที่เต้นแรงและชัดเทนในโลกที่กว่างใหญ่และเลื่อนรอย ฉันจะขอเป็นคนเดิมที่ไม่มีวันหายไป ท่อนกากที่สูงทับไว้แนนวัน ปล่อยให้ความรู้สึกได้หายใจ ให้คราวไม่มีคำตอบที่ถูกตอบที่สุด ต้องมีเพียงหัวใจที่เต้นตามจนหวะ ขออ้อมเป็นเกงยอบความจริงที่เคยปฏิเสธ ออกกอดความอ่อนแอและรอยแผลที่ผ่านมา ท่านกลางออกควันที่ลอยฟุ้งฉันยังคงมุ่งหนาตามหางเงาของตัวเอง ไม่ใช่ใครที่หลอกให้ไปเป็นแต่เป็นสิ่งที่หัวใจได้กล่องมาแสนนาน ท่านกลางออกควันที่ลอยฟุ้งฉันยังคงมุ่งหนาตามหางเงาของตัวเอง ไม่ใช่ใครที่หลอกให้ไปเป็นแต่เป็นสิ่งที่หัวใจได้กล่องมาแสนนาน ฉันจะขอเป็นตัวเองที่แม้จะดูไม่สมบูรณ์แต่เป็นจังหวัดชีวิตที่เต้นแรงและชัดเจนในโลกที่กว้างใหญ่และเลื่อนรอย ฉันจะขอเป็นคนเดิมที่ไม่มีวันหายไป มองกระจกบ้านเดิมอีกครั้งคราวนี้ฉันเห็นว่าตอนนั้นคงไม่ลงในวางวุ่นของใครอีกแล้ว ฉันได้พบตัวเองที่หายไปในวันที่ฉันกล่าวที่จะเป็นตัวเองได้ที่สุด