เงาในเมืองสีเทา

แสงไฟที่ปลายถนนเดิม เหลืองล้างผู้คนต่าง เดินส่วนทางกัน ไปเมาต์ตัวเองบนคืนทางเดิน ความเงียบเหงาดังขึ้นบางดาว ฉันเป็นเพียงคนหนึ่งที่เหงาในความมืดมิดไม่มีความวางหาย ทำกลางตึกสูงเสียดฟ้าได้ปิดบางดาวบางยังช้า ทำกลางความวุ่นวายที่ไร้ความหมาย ฉันยังคงรอคอยใครสักคนใน เมืองนี้ เสียงรถราวิ่งผ่านไปดังสายน้ำไม่มีถอย คำใดที่คุ้นเคยในใจเราต่างเป็นเพียงแปลกหน้าที่พบกันเพียงเสียง แล้วเงียบเหงาดังขึ้นในใจของใครของมัน ทิ้งไปช่างแสนไกลความอ้างวางที่โลกกินหัวใจ ทำกลางตึกสูงเสียดฟ้าได้ปิดบางดาว ฉันเป็นเพียงคนหนึ่งที่ยาวในความมืดมิดไม่มีความวางหาย ทำกลางตึกสูงเสียดฟ้าได้ปิดบางดาวบางยังช้า ทำกลางความวุ่นวายที่ไร้ความหมาย ฉันยังคงรอคอยใครสักคนในเมืองนี้ ฉันยังคงรอคอยใครสักคนในเมืองนี้ บางทีการอยู่ลำพังอาจเป็นเรื่องธรรมดา ในวันที่ทรงฟ้าไม่เป็นใจให้เราได้พบใคร แค่ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับความยิบนั้น แม้ใจจะสั่นไว้ในวันที่ต้องลมลง ทำกลางตึกสูงเสียดฟ้าที่ปิดบางดาว ฉันเป็นเพียงคนดังที่เหงาในความมืดมิดไม่มีความวางหาย ทำกลางตึกสูงเสียดฟ้าที่ปิดบางดาวบางยังช้า ทำกลางความวุ่นวายที่ไร้ความหมาย ฉันยังคงรอคอยใครสักคนในเมืองนี้ เมืองนี้ยังคงหมุนปาก และฉันยังคงเป็นเพียงคนเดียวที่เฝ้ามองในความเงียบเหงา ที่ไม่มีวันสิ้นสุด แค่คนเดียวในเมืองใหญ่ ที่มองไม่เห็นปลายทาง