คนแปลกหน้าในร้านกาแฟเดิม

เสียงไฟที่ปลายดักสุ่ม ดูเรื่องราวในคืนที่ไร้ดาว ผู้คนนับเมืองที่เดินผ่านไป ต่างคนต่างมีเรื่องราว ฉันยืนอยู่ตรงนี้ ในมุมที่ไม่มีใครมองเห็น เหมือนเป็นแค่ภาพเหงาที่ถูกทิ้งไว้ ในเมืองที่หมุนไปไม่เคยหยุดยอด สิ้นสัญญาณฝ่ายเจ้าราจร เดินรู้ว่าต้องไป ต่อแต่ใจกลับรังรอ ให้ใครสักคนหัน มองสักครั้งทางกลางความวุ่นวาย ที่อบล้อมกายฉันไว้ ทางกลางผู้คนใหม่ แต่จะไม่กลับรู้สึกอ้างว้าง เหมือนอยู่คนเดียวบนโลกที่กว้างใหญ่ ในคืนที่เงียบเหงาเกินจน อยากให้มีใครสักคนที่เข้าใจ ว่าความเหงาในเมืองใหญ่มันแสนทรมาน แค่คำถามว่าสบายได้ไหม ก็คงเพียงพอให้ใจได้พัก เพียง ร้านกาแฟที่เคยนั่งประจำ วันนี้ดูเปลี่ยนไป ที่ว่างข้างใกล้ยังคงว่างเปล่า เหมือนเดิมทุกทีที่มาสนทนา ของผู้คนรอบข้างฟังดูห่างไกล เหลือเกิดฉันกลายเป็นคนแปลกหนา แม้แต่ในที่ที่คุ้นเคย เสียงสัญญาณไฟจะร้ายจอดตื่น ให้รู้ว่าต้องไป ต่อแต่ใจกลับรังรอ ให้ใครสักคนหันเหมือนมองสักครั้งวุ่นวาย ที่อบร้องกายฉันไว้ ตามกลางผู้คนใหม่ แต่ทำให้กลับรู้สึกอ้างว้าง เหมือนอยู่คนเดียวบนโลกที่ความใหญ่ ในคืนที่เหยียบเหงาเกินทน อยากให้มีใครสักคนที่เข้าใจ ว่าความเหงาในเมืองใหญ่มันแสนทรมาน แค่คำถามว่าสบายได้ไหม ก็คงเพียงพอให้ใจ ได้พักผิด ตามที่การให้ตัวตนใดที่แห่งนี้ อาจเป็นแค่ความฝันที่ฉันสร้างขึ้นมาเอง ในวันที่โลกหมุนไปอย่างข้างกัน ที่ไล่เปลือกให้ใจได้หยุดพัก ก็คงเพียงพอให้ใจได้พักผิด ว่าความเหงาในเมืองใหญ่มันแสนทรมาน แค่คำถามว่าสบายได้ไหม ก็คงเพียงพอให้ใจได้พักผิด ก็คงเพียงพอให้ใจได้พักผิด คืนนี้ยังคงยาวนานเมืองที่ลับไหล แต่ใจฉันยังคงเตือนทางกลางความเงียบนั้น ฉันยังคงรอใครสักคนตรงนี้