รอยจางในแก้วกาแฟ

นับตันต่อเธอ ทุ่งทำน้องที่ค่อยค่อยกอดตัวขึ้น มองท้องฟ้าที่เปลี่ยนสีในยามเย็น ภาพของเธอยังคงชัดเจน ในความจำกุนไหนฝนที่เพิ่งผ่าน ผลไปเมื่อวานยังคงย้ำเตือน เรื่องราวที่เราเคยมีไม่ได้เตรียม ใจที่จะต้องพบกับความเงียบ และไม่ได้เตรียมตัวที่จะต้องเดินคนเดียว ในเส้นทองจำที่หมุนวนอยู่ตรงนี้ มันช่างโหดร้ายที่ยังคงหายใจอยู่ได้ เจ็บจนกันจะอธิบายว่าเสียใจเพียงใด ทิ้งรองร้อยไว้ในใจ ให้เป็นแผนเลือกทุกคำสัญญาที่เคยให้เกิดไว้ในวันนั้น บัดนี้ ใกล้เป็นเพียรวมที่ผ่าน ผ่านไปรักที่เคยเป็นบ้าน กลับเมียชาลงในใจ และกลับไว้คนเดียว แค่เอากาแฟที่วางไว้ บนต่อตัวเดิมรอยเหยียมทั้งจาง ที่ฉันเคยมองด้วยความสุขใจวันนี้ หรือเพียงแค่เหงาของความหลัง ที่คอยตอบยำว่าเธอนั้น จากไปไกล ไม่ต้องหันกลับมามองให้ใจสั่นไหว ในตอนนี้แค่ปล่อยให้ความเสียใจ มันกัดกินไปช้าๆ จนหา จนว่ายกน้ำตาจะเหลือหายไปเอง เจ็บจนเกินจะอธิบายว่าเสียใจเพียงใด ทิ้งรองร้อยไว้ในใจ ให้เป็นแผนเลือกทุกคำสัญญาที่เคยให้เกิดไว้ในวันนั้น แบบนี้กลายเป็นเพียงลมที่ผ่านๆ ไปรักที่เคยเป็นบ้าน กลับเพียงเช้าในใจ และเริ่มไว้คนเดียว หากย้อนเวลาไปได้คงดีกว่านี้ แต่ความจริงที่เห็นคือเธอ ไม่กลับมาปล่อยให้วัน เวลาชื่อพันเท่าไหร่ แม้ว่าต้องใช้เวลาไปอีกนานเท่าไรก็ตาม แบบนี้กลายเป็นเพียงลมที่ผ่านๆ ไปรักที่เคยเป็นบ้าน กลับเพียงเช้าในใจ และเริ่มไว้คนเดียว หากย้อนเท่าไหร่ แม้ว่าต้องใช้เวลาไปได้คงดีกว่านี้ แบบนี้กลายเป็นเพียงลมที่ผ่านๆ ไปรักที่เคยเป็นบ้าน กลับเพียงเช้าในใจ และเริ่มไว้คนเดียว หรือเป็นความหวานเพราะ ที่ฉันต้องแบกรับไว้แค่ความหวานเพราะ ที่ยังคงเดียวกับฉันในคืนที่ไม่มีใจต่อไป