คนนอกสายตาในวันที่โลกหมุนผ่าน

ท่วงท่องน้องหล่อมลอยในอากาศ มองเห็นเธอในมุมเดิมที่คุ้นตา นั่งเจ็บกาแฟแก้วเก่ากับสายตา ขอให้ฉันยืนอยู่ตรงนี้ หากออกไปเพียงหน่อยก่อน อาจเป็นเพราะฉันที่คิดไปเองฝ่ายเดียว อาจเป็นเพราะหัวใจที่เพลิกไพรไปไกล เกินตัวความรู้สึกที่ซ้อนไว้ในออกข้างซ้าย จนทับหายใจไม่ออก ได้ไปยืนมองเธอ ใครในวันที่ฉันยังอยู่ที่เดิมเป็นใด แค่เพียงคนเอาสายตา แต่ผู้ที่ต้องยอมรักว่าเราไม่มีวันเป็นไป น่าได้เพียงภาวนาให้เธอมีความสุข ในทางที่เธอเลือกเดิน ไม่ได้ใจฉันจะพังทะลายเพียงใดก็ตาม วัดสนทนาของเราจะพลง แค่การทักทาย เรื่องราวที่ฉันอยากเล่ากลับลาย เป็นเพียงความเงียบมัน อาจเป็นเพราะโลกหมุน ๆ ให้เรามาเจอกัน แต่ไม่ได้กำหนดให้เรารักกันอย่างที่หวัง ความหวังที่รีบบรีค่อยมาดับลง หรือเพียงหยุดน้ำตาที่ไหลริมในใจ ได้แต่ยืนมองเธอรักใครในวันที่ฉันยังอยู่ที่เดิม เป็นได้แค่เพียงคนออกสายตา ที่เธอมองคำให้ความรักที่ให้ไป ไม่มีวันเดินทางไปถึงใจเธอ เจ็บปวดที่ต้องยอมกว่าเราไม่มีวันเป็นไป ได้แต่เพียงภาวนา จงทับหายใจไม่ออก ได้แต่ยืนมองเธอใครในวันที่ฉันยังอยู่ที่เดิม เป็นได้แค่เพียงคนออกสายตา เจ็บปวดที่ต้องยอมรับ ว่าเราไม่มีวันเป็นไป ได้แต่เพียงภาวนาให้เธอมีความสุข ไม่ทั้งที่เธอลืมเดินแม่ในใจ ฉันจะพังทะลายเพียงใดก็ตาม หากย้อนเวลากลับไปได้ จะเลือกไม่รู้จักเธอไหม คำตอบที่ได้มีเพียงความรัก แต่มันก็สวยงาม กันทีครั้งได้ได้รักเธอ แม้จะเป็นเพียงฝ่ายดี ฮู้วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว ฮู้วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว