เข็มนาฬิกาที่ไม่เคยใจดี

แสงแดดอ่อนที่สาดเข้ามาในห้องเดิมเงาที่ทอดตัวยาวขึ้นตามองศาที่เปลี่ยนไปแก้วกาแฟใบเก่าที่ทิ้งไว้บนโต๊ะไม้ร่องรอยของเมื่อวานยังคงวางอยู่อย่างนั้นทุกอย่างดูเหมือนหยุดนิ่งในสายตาแต่เข็มนาฬิกาไม่เคยใจดีกับใครเลย

เราต่างเป็นแค่ผู้โดยสารบนขบวนรถไฟที่ไร้จุดหมายมองผ่านหน้าต่างเห็นภาพความทรงจำที่พร่ามัวดอกไม้ที่เคยบานในวันนั้น ร่วงโรยลงตามฤดูกาลไม่มีใครหยุดยั้งการหมุนของโลกที่โหดร้ายเราทำได้เพียงเก็บเกี่ยวเศษเสี้ยวของความรู้สึกก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเพียงแค่ฝุ่นละออง

อย่าถามหาเหตุผลจากวันเวลาที่ล่วงเลยเพราะคำตอบมักซ่อนอยู่ในความเงียบงันเสมอ

เวลาไม่เคยรอใคร แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวเหมือนสายน้ำที่ไหลไป ไม่เคยย้อนคืนกลับมาเราต่างเติบโตผ่านรอยแผลและหยดน้ำตาท่ามกลางโลกที่หมุนไปอย่างไม่หยุดพักเหลือเพียงความทรงจำที่ยังคงงดงามในใจในวันที่ทุกอย่างค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา

รูปถ่ายใบเก่าที่สีเริ่มจางลงไปตามอายุใบหน้าของคนในภาพดูแปลกตาไปจากเดิมเราต่างพยายามยื้อแย่งบางอย่างไว้ในกำมือแต่สุดท้ายก็ต้องปล่อยให้มันหลุดลอยไปตามลมความจริงที่น่าใจหายคือเราไม่ได้เป็นเจ้าของอะไรเลยนอกจากปัจจุบันที่กำลังกลายเป็นอดีตในไม่ช้า

หากย้อนเวลาไปได้จริง เราจะเลือกทำอะไรหรือความสวยงามของชีวิตคือการที่มันผ่านไปแม้จะเสียดายแค่ไหน แต่ก็ต้องยอมรับความเป็นจริงว่าทุกสิ่งที่พบเจอ คือบทเรียนที่เขียนด้วยกาลเวลา

เวลาไม่เคยรอใคร แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวเหมือนสายน้ำที่ไหลไป ไม่เคยย้อนคืนกลับมาเราต่างเติบโตผ่านรอยแผลและหยดน้ำตาท่ามกลางโลกที่หมุนไปอย่างไม่หยุดพักเหลือเพียงความทรงจำที่ยังคงงดงามในใจในวันที่ทุกอย่างค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา

ปล่อยให้มันไหลไปตามจังหวะของโลกเราทำได้เพียงแค่มองดูมันจากไปหลับตาลงช้าๆ ในคืนที่เงียบเหงาเวลาจะช่วยเยียวยาทุกอย่างเองขอให้ความทรงจำยังคงอยู่แม้ตัวตนจะเปลี่ยนไปตามวันเวลาทุกอย่างจบลงที่ตรงนี้ ในความทรงจำที่แสนไกล