อ้างว้างท่ามกลางล้านแสง

แสงไฟที่ส่องลงมาบนถนน ที่มองเปล่า มองดวงเหล้าตัวเองที่ทอดยาว ไปใกล้แสงไกล เดินสวนกันไป ในความมันมองเห็น ฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้ ความเงียบเงาในใจมันเริ่มดำดำขึ้นเลย เท่าก่อนเสียงไป มันไม่เคยหยุดพัก มันรอถึงเคยหยุดพัก รอถึงแบบนี้ไป โดยทิ้งฉันไว้ข้างหลัง ติดอยู่ในความอังวาของเมืองใหญ่ที่ไร้ตัวตน ถามกลางผู้คนนักล้าน ฉันยังคงเหงาเกินว่าใคร มองหาคนเข้าใจ ในวันที่ใจมันเริ่มจะอ่อนเมืองนี้ฉันกว้างใหญ่ แต่กลับไม่มีที่ให้ฉันพักผิด ได้แต่หวังว่าสักวัน ความเหงาจะจังหายไปกับแสงดาว แก้วกาแฟที่เย็นฉันวางอยู่ข้างกาย มองดูหน้าที่ผิดตาย เหมือนหัวใจของฉันเอง ทุกจังหวะชีวิตที่หมุนนวนไป อย่างเงาฉันทำได้เพียงให้ยืน แค่มองดูมันด้วยความสับสน ความเหงาในใจมันเริ่มดำรังขึ้นเลย ทำทางสิ่งไปมาไม่เคยหยุดพัก มันลองทางไปหยุดพัก ลองทางไปลงไป โดยทิ้งฉันบ้านกำลังติดอยู่ ในความอ้างวะของเมืองใหญ่ที่ไว้ตัวตน ถามกลางผู้คนนับล้าน ฉันยังคงเหงาเกินกว่าใคร มองหาคนเข้าใจ ในวันที่ใจมันเริ่มจะอ่อนเมืองนี้ช่างความใหญ่ แต่กลับไม่มีที่ให้ฉันพักผิง ได้แต่หวังว่าสักวัน ความเหงาจะจ้างหายไปกับแสนดาว หากลมพัดผ่า เอาความเสียใจนี้ไปได้ใกล้ๆ หากสิ้นทางที่ฉันเดินยังมีความร้ายมาก กว่านี้ก็ไม่ต้องยืนมองดวงจัง เพียงลำพังอย่างที่เป็นอยู่ในเมืองที่หลับไหล แต่หัวใจฉันยังคงเติ้ล ถามกลางผู้คนนับล้าน ฉันยังคงเหงาเกินกว่าใคร มองหาคนเข้าใจ ในวันที่ใจมันเริ่มจะอ่อนเมืองนี้ฉันกว้างใหญ่ แต่กลับไม่มีที่ให้ฉันพักผิด ได้แต่หวังว่าสักวัน ความเหงาจะจ้างหายไปกับแสนดาว เหลือเพียงฉันกับความเงียบงั้น ที่คุ้นเคยในคืนที่เมืองใหญ่ ไม่ขอวัน ให้ความเหงาหลั่นหายไปทิ้งไหว ขอต้องหัวใจ เพียงคงเป็นอยู่