คนแปลกหน้าในเมืองใหญ่

แสงไฟที่ปลายตึกศูนย์ ยังกงส่องทางมองลงไปเห็น คนเดิมผ่านยานอย่างเหลืองรางบนถนน ที่ทอดยาวในยามคำคืน มีเพียงความหยิบเงินที่ต่อยยิบแฟน อยู่ตรงหน้ากับคำถามที่ไม่มีใครตอบมา ถ้ามกลางผู้คนนับเมืองที่เดินสวนไปกลับ รู้สึกเหมือนลงอยู่ในความว่างเปล่า ใกล้ๆหัวใจที่เคยเอาปุ่นกลับ เริ่มสั่นไว้ในเมืองที่ ใหญ่โตเกินไปจะกอดใครไว้ได้เลย ถามกลางความวุ่นวายที่ไร้จุดไม้ ฉันกลายเป็นคนคนแปลกทางไป ทางตอนแสงสีที่ดูเหมือนจะสวยงาม ปรับมีความเหงาที่ซ่อนอยู่ในเหงาของความทรงจำ ปล่อยให้เวลามุนไปอย่างช้าๆ ถามกลางความเดียวได้ ถ้าไม่มีวันจังไป เสียงรถที่แลนด์ผ่านไปในความเหมือนมิตร เหมือนชีวิตที่กำลังไหลตามสิ่งที่มองไม่เห็นสักนิด หน้าต่างบ้านเดิมที่ฉันฟ้องมองถูกคราว ไม่เพียงดวงดาวหายไปในความมองเศร้า ฉันยังคงรอคอยไกลสักคนในคืนนี้ แม้รู้ดีว่าความหวังมันช่างริบรีเพียงใด ถามกลางผู้คนนักมืนที่เดินสวนไปกลับรู้สึกเหมือนรู้ ในความวายใกล้ที่ความว้างใกล้ที่เคยอบอุ่นกลับเริ่มสั่นไว้ ในเมืองที่ใหญ่โตเป็นกว่าจะกอดใครไว้ได้เลย ถามกลางความวุ่นวายที่ไร้จุดหมายฉันกลายเป็นคนคนแปลกนางไป ทางกลางแสงสีที่รู้มืนจะสวยงาม กลับมีความเหงาที่สอนไป อยู่ใต้เหงาของความทรงจำ ปล่อยให้เวลามุนไปอย่างช้าๆ ถามกลางความเดียวได้ที่ไม่มีวันจ้างไป หากอมตอกที่ตามหามันไม่มีอยู่จริง ฉันจะหยุดพักใจไว้ที่ตรงไหนได้บ้าง ในวันที่โลกมุนไปอย่างอ้างว้าง มีเพียงตัวฉันกับหัวใจที่ยังคงเปรียบพอบ้าง กลับมีความเหงาที่สอนไปอยู่ใต้เหงาของความทรงจำ ปล่อยให้เวลามุนไปอย่างช้าๆ ถามกลางความเดียวได้ที่ไม่มีวันจ้างไป เหลือเพียงฉันกลับไป ความเงียบที่อดไว้ในเรื่องที่ไม่มีใคร มองเห็นฉันเลยลับตาลงไป ใจให้ลอยไปใกล้ในคืนที่ความเหงากลาย