ละอองฝุ่นในกาลเวลา

สันเดชน์ที่เคยส่งมา หน้าดันเลือนเก่า ที่เปิดค้างไว้ที่หน้าเดิม เหมือนกับหัวใจที่ยังอยู่ต่อใครต้องคง เข้มหน้าละกา หมุนไปไม่เคยจะรอใครทิ้ง รองรอยไว้บนใบหน้าที่ร่วงรอยเรา ต่างก็เป็นเพียงผู้เดินทางที่ลงทาง ในสายน้ำที่ไม่เคยไหล ย้อนกลับคืน เวลาที่หมุนผ่านไป เหมือนสายที่ร่วงลน ไปในอากาศร้องต่างเติบโตขึ้นบนความสูญเสียและเรียนรู้ ให้ทุกอย่างเป็นไปตามทาง ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินเคียงข้างกันวันนี้ กลับดูเงียบเหงาใกล้กว่าทุกที่ ผู้คนมากมายที่เดินสวนทางไปมาไม่มี ให้จะจำเรื่องราวของเราได้ต่อไปราวต่าง กลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เคยรู้จักกันดี ในฝันร้ายของวันก่อน เข้มหน้าลิกาหมุนไปไม่เคยจะรอใครทิ้ง รองรอยไว้บนใบหน้าที่ห่วงโดยเรา ตามก็เป็นเพียงผู้เดินทางที่ลุงทางในสายน้ำ ที่ไม่เคยไหลย้อนกลับคืน เวลาที่หมุนผ่านไปเหมือนสายที่ร่วงลน จากปลายนิ้วที่พยายามจะพวาไว้สุดรอยยิ้มและกราบ น้ำตาที่เคยไม่กลายเป็นเพียรักอองฟุงที่เลือนหายไปในอากาศเราต่างเติบโตขึ้น บนความสูญเสียและเพียงรู้ ให้ทุกอย่างเป็นไปตามทาง หากย้อนเวลาไปได้เพียงสักนาที ฉันจะเก็บเกียรติความรู้สึกเหล่านั้นไว้แน่นกว่าเดิม แต่ความจริงคือเราทำได้เพียงแค่มองดูสิ่งที่กำลังจะจางท้ายไปในความมืดนิด เวลาที่หมุนผ่านไปเหมือนสายที่ร่วงลน จากปลายนิ้วที่พยายามจะพวาไว้สุดรอยยิ้มและกราบ น้ำตาที่เคยไม่กลายเป็นเพียรักอองฟุงที่เลือนหายไปในอากาศเราต่างเติบโตขึ้น บนความสูงเสียและเรียนรู้ให้ทุกอย่างเป็นไปตามเธอ ทิ้งไว้เพียงความเงียบเงินที่งดงามในวันที่เวลาพาเรามาถึงจุดสิ้นสุดหลับตาลงแล้ว ปล่อยให้ทุกอย่างทางหายไปเหลือเพียงแค่ฉันกับความหวังเปล่าที่คุ้นเคย ทิ้งไว้เพียงแค่ฉันกับความหวังเปล่าที่คุ้นเคย