ลูกแก้วในมือกับวันเวลาที่หมุนไป

โรงเท้าผ้าใบสีเพียงโค้งติดอยู่ที่ปลายจมูกผ้าจำแล้วนั้น ยังไม่ชัดใจในความรู้สึกมันเพิ่งผ่านไปเมื่อวานนี้เอง ย้อนเวลากลับไปในวันที่เรายังไม่มีความฝัน แค่มีลูกแก้วในมือได้ของทั้งโลกใบใหญ่ ไม่ต้องกลัวว่าพรุ่งนี้จะเจออะไร ขอแค่ได้วิ่งเล่นในทุ่งยาที่ไม่มีวันสิ้นสุด เก็บความทรงจำที่หายไปในสายลมให้มัน เป็นเพียงความฝันที่สวยงามที่สุดในวัยเงา ลูกบุงสวรรค์ที่ลอยหายไปบนฟ้าความสุขง่ายๆ ที่เราเคยเป็นปันรอยยิ้มของเครื่องในวันยังคงประทับ อยู่ อยู่ ลูกจะเผยมนต์ไปทางไหน เราต่างต่อหอยหาทางกลับบ้านที่ไม่มีอยู่จริง หากการเวลามุนทวนเข็มนาฬิกาได้อีกครั้ง ฉันจะหยุดยืนที่ตรงนี้นานกว่าเดิมให้ความไร้เดี่ยวสาบกอดเอาไว้ อีกครั้งก่อนที่โลกของผู้ใหญ่ จะพร้าบทุกอย่างไป ย้อนเวลากลับไปในวันที่เรายังไม่มีความฝัน แค่มีลูกแก้วในมือก็เหมือนไม่ครบไปใหญ่ ไม่ต้องกลัวว่าพรุ่งนี้จะเจออะไร ขอแค่ได้วิ่งเล่นในทุ่มยาที่ไม่มีวันสิ้นสุด เก็บความทรงจำที่หายไปในสายลมให้มัน เป็นเพียงความฝันที่สวยงามที่สุดในวัยยาว ทิ้งรอยเท้าไว้บนพื้นสายให้คลืนลมผัดผ้า ความเหงาไปไกลเหลือเพียงฉันกับภาพเก่าที่ยังดดงาม หลับ หลับตาลงช้าๆ ในห่วงคำนึงถึงวันหวาน ที่ยังคงสว่างสว่าวในใจเสมอมา ที่ยังคงสว่างสว่างใจเสมอมา ที่ยังคงสว่างใจเสมอมา ที่ยังคงสว่างใจเสมอมา ที่ยังคงสว่างใจเสมอมา ที่ยังคงสว่างใจเสมอมา ที่ยังคงสว่างใจเสมอมา