ฝุ่นละอองในห้องว่าง

ทุ่มทั้งน้องที่ค่อยๆเหลือหายไปในความเงียบ แก้วกาแฟที่หวางทิ้งไว้ตรงมุมเดิม ภาพทายใบเก่าที่เริ่มจางสีไปตามการเวลา เธอยังคงวนที่ว่างเปล่าในห้องที่ไม่มีแม่ แต่เก่าคำบอกแล้วฉันพยายามจะลบเลือนทุกอย่างที่เคยมี แต่ยิ่งดีกว่าจริงเจอแต่รอยแผลที่ฟังหลือ หยดน้ำตาที่ไหลลิ้นลงบนพื้น หมายเก่าความเหงาเริ่มทำงานในยามคำไหล เหมือนโลกทั้งกว่าเธอเดินจากไป ทิ้งให้ฉันจบ อยู่กับความทรงจำที่พังสลายในวันที่ร้าย ของเรากลายเป็นเพียงเรากลายเป็นเพียง แค่ฝุ่นและอ้องไม่มีคำอธิบายใดๆ สำหรับความรึของเมื่อรักที่เคยงอดงาม กลับกลายเป็นขวานความอ้างว้าง ที่ไม่มีวันจะพลายกายไปจากหัวใจ เสียงเพลงที่เคยฟังด้วยกันยังคงดังซ้ำมันย้ำ เตือนให้ฉันจำความรู้สึกในวันวัน มันจะปวดที่รู้ว่าเราต่างคนต่างเกินไปคนละทาง เป็นเส้นทางที่ไม่มีวันจะปันจบกันอีกครั้ง หากย้อนเวลากลับไปได้ฉัน จะกอดเธอไว้นานกว่านี้ จะรักษาความรู้สึกดีๆที่เราเคยมีต่อกัน แต่ทุกอย่างมันใส่กันไปแล้วเหมือนความจริงที่เหลืออยู่ เกือบความว่างเปล่าที่ไม่มีเธอ จริงไหมฉันจบอยู่เป็นความทรงจำที่ฝันทลาย ในวันที่รักของเรากลายเป็นเพียงโลกลาย เป็นเพียงเกินฝุ่นและอ้อมไม่มีคำอธิบายใดๆ สำหรับความทรงจำที่ฝันทลายในวันที่รักของเรา ประของเมื่อรักที่เคยโน่นงามกลับกลายเป็นความอากว้าง ที่ไม่มีวันจะหายใกล้ไปจากหัวใจ ความเสียใจจะหายไป