คนแปลกหน้าบนทางเท้า

มองทุกคนเดินส่วนกัน ไปบนทางเท้าที่คุ้นมาก ต่างกลุ่มหน้ามองจอในมือ เหมือนโลกหมุนอยู่ตรงนั้น ใครบางคนหัวเราเกือบเรื่องที่ไม่มีใครรู้ทัน ทิ้งความเหงาไว้ข้างหลัง บนเก้าอีก ตัวเดิมที่วางเปล่า ร้านกาแฟ ร้านเดิมที่เคยมีเรื่องราวให้แบ่งปันวันนี้ กลับกลายเป็นเพียงแค่ฉากหลังของรูปถ่ายทุกคน ตามพยายามสร้างตัวตอนที่ดูสวยงาม ความจริงที่อยู่ข้างในลืมไปหรือเปล่า ว่าลมหายใจที่แท้จริงมันเป็นแบบไหน เราต้องเป็นเพียงนักแสกแดงในละครที่ไม่มีบทสรุป พยายามวิ่งตามแสงไฟที่ส่องมา ไม่ถึงใจสักที โลกหมุนเร็วไป จนเราเลยมองดูทางที่เดินผ่าน ความสัมพันธ์กลายเป็นที่รันอยู่บนหน้าจอ เราต่างหวยหาความอบอุ่นในโลกที่น้าวเย็นลงทุกวันสุดท้าย เราก็แค่คนแปลกหน้าที่เหงาอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย ท่ามกลางผู้คนมากมาย เสียงร้อนดราบนถนนยังคุ้มดังไม่เคยหยุดพัก เหมือนชีวิตที่ต้องเร่งรีบตาม เข้มหน้าลิกาที่หมุนไปไม่มีใครกล้า หยุดยืนมองฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสีกลัว หลังของสังคม เราต้องเป็นเพียงนักแสดงในละครที่ไม่มีบทสรุป พยายามวิ่งตามแสงไฟที่ส่องมา ไม่ถึงใจสักที โลกหมุนเร็วไป จนเราลืมมองดูทางที่เดินผ่าน ความสัมพันธ์กลายเป็นที่รันอยู่บนหน้าจอ เราต่างหวยหาความอบอุ่นในโลกที่น้าวเย็นลงทุกวันสุดท้าย เราก็แค่คนแปลกหน้าที่เงาอยู่ทักละผู้คนมากมาย ลองวางมือถือลองลามมองแต่ใครสักคนข้างๆ บางทีคำตอบที่ตามหาอาจจะอยู่ในความเงียบที่เข้าใจ ไม่ต้องมีคำอธิบายไม่ต้องมีรูปท้าย ยืนยังแค่ความรู้สึกที่สัมผัสได้ในวินาทีนี้ เพื่อให้ความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัส สมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัส สมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัสได้ในความรู้สึกที่สัมผัส