ฝุ่นละอองในจักรวาล

มองดูเก่าตัวเองในแก้วน้ำที่สั่นไว้ มีคำถามในใจมันก่อตูนเมื่อเรากำลังเดินไปทางไหน ตื่นขึ้นมาในเช้าที่แสงแดดดูจางหาย พยายามจะค้นหาความหมายที่ซ่อนอยู่ข้างใน ทำไมต้องมีวันนี้ ทำไมต้องมีพรุ่งนี้ ในเมื่อทุกอย่างสุดท้ายก็เลื่อนหายไปเหมือนร้อยเท้าบนสลาย ยิ่งพยายามทำความเข้าใจยิ่งรู้สึกว่าใกล้ออกไปทุกที เหมือนความอากาศที่ไม่มีตัวตน หรือเราเป็นเพียงแค่ฝุ่นละอ้องที่หล่อมลอย หนึ่งจากครู่วานที่ไม่มีใครก็จะตอบคำถามเราคือใคร และจะไปที่ใด มาถึงเวลาคำตอบที่ตามหา กลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่งดงาม ผู้คนเดินสวนกันไปมาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ต่างคนต่างแบกเรื่องราวไว้บนบ่าที่นักถึงเรา ต่างเป็นแค่คนแปลกหนาในละครชาติใหญ่ ที่ไม่มีใครรู้ว่าบทสุดท้ายจะจบลงอย่างไร ยิ่งพยายามทำความเข้าใจยิ่งรู้สึกว่าใกล้ออกไปทุกที ยิ่งพยายามทำความเข้าใจยิ่งรู้สึกว่าใกล้ออกไปทุกที ยิ่งพยายามทำความเข้าใจยิ่งรู้สึกว่าใกล้ออกไปทุกที เหมือนความหน้าที่ไม่มีตัวตน หรือเราเป็นเพียงแค่ฝุ่นและอ้องที่หล่องลอย ในจักรวาลที่ไม่มีใครคอยจะตอบคำถามเราคือใคร และจะไปที่ใด มาถึงเวลาคำตอบที่ตามหา กลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่งดงาม หากชีวิตคือการเดินทางที่ไม่มีแผนที่ฉันต้องทำให้เพียง แค่หยุดพักหายใจปล่อยคำถามเหล่านั้น จังหายไปกับสายล้อ หรือเราเป็นเพียงแค่ฝุ่นและอ้องที่หล่องลอย ในจักรวาลที่ไม่มีใครคอยจะตอบคำถามเราคือใคร และจะไปที่ใด มาถึงเวลาคำตอบที่ตามหา กลับกลายเป็นความว่างเราที่งดงาม