สมุดวาดเขียนและก้อนเมฆ

ยาว ยาว รองเท้าผ่าไป ชิบทุนดิน ลิ่งตามก่อน ในที่ลอยภายใต้แสงแดดอุ่น แต่วันนั้นเราแค่มาดีกว่ากัน ที่เป็นเมื่อตอนที่เรายังเป็นเด็ก วันเวลาที่หมุนไปอย่างใจร้าย กระมวนฟันที่เคยมีไว้ มีไว้ในมือ ทิ้งไม่ยืดพังฟ้า ไม่มีน้ำตาก หมุนไปอย่างใจร้าย กลัวความฟันที่เคยมีไว้ในมือ ทิ้งเหนื่อยไม่ล้าง ที่ทุกอย่างไม่เหมือนดำ กลับไปกัน เป็นคนเดิมที่ไม่มีเรื่องราว แพทย์อยากวิ่งไปตามทางที่ลมผัด พาใจถึงในวันที่โลกยังเก็บความไร้เดี่ยงซ้า ไม่มีคำถาม ไม่มีน้ำตาก็ไม่เคยหยุดพัก เก็บความสดใสไว้แต่หมอนไปก่าว ก่อนที่ความเหงาจะเข้ามาทัดทาย หากย้อนคืนเวลาได้เพียงสักครั้ง จะกอดวันวานเอาไว้ให้แน่นที่สุด ไม่ให้มันหลุดลอยไปต่างลม ไม่ให้มันจางหายไป ไป ไปตรงความเงียบงั้น อยากกอดไปเป็นคนเดิมที่ไม่มีเรื่องราว แพทย์อยากวิ่งไปตามทางที่ลมผัด พาใจถึงในวันที่โลกยังเก็บความไร้เดี่ยงซ้า ไม่มีคำถาม ไม่มีน้ำตาที่ต้องคอยเช็ดยากย้อนคืน เหล่านั้นที่เคยงดงาม ที่โลกไปเดิม จะกลายเป็นความทรงจำ เหลือเพียงภาพจาง ๆ ในกรอบรูปที่วางไว้ ขอบคุณนะที่เคยเป็นความสุขของฉัน ก่อนที่วันนั้นจะกลายเป็นแค่เรื่องเก่า แค่เรื่องเก่า ที่ยังคงงดงามเสมอ โอ้โหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโห โอ้โหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโห