เงาที่เพิ่งรู้จัก

มองเมาตัวเองในกระจกที่ดูพล้าย เหมือนที่เดินผ่านไป ไม่รู้ว่าใครซ่อนอยู่ข้างใน ใจที่สั่นบ่อยดังเพียงภาพจำ ที่ใครคิดเขียนเอาไว้ให้เป็น เดินตามรอยเท้าของคนอื่นมาแสนหนัก เป็นสิ่งที่เราต้องการไม่เห็น ทิ้งความฝันที่เคย กับสายตาก่อนจะขอเป็นตัวเอง ในแบบที่ใจต้องการ แม้ทางที่เดินจะดูหว่างเปล่า จะถอดหน้าจะถอดหน้ากาก ที่สูงไว้มาเดินนาน เพื่อพบกับความจริงที่หลบ ซ่อนอยู่ข้างในในที่สุด ฉันกับเธอที่คงฉันเสียที ไม่ต้องสมบูรณ์แบบตามคำสั่งใคร แค่เป็นความหมายที่ฉันเลือกจะสร้างเอง รอยยิ้มที่แท้จริง ลบเลือนภาพเดินแบบตามคำสั่งใคร ก็เป็นความหมายที่ฉันเลือกจะสร้างเอง รอยยิ้มที่แท้จริง ที่เคยหายไปเริ่มกลับมาเป็นบาดในใจอีกครั้ง ลบเลือนภาพเดินที่เคยเป็นเพียงแค่เหงา ก้าวแบบของเพื่อนที่เคยขังฉันไว้ในกล่องวันนี้ ฉันพร้อมจะเลือกต้นที่แท้จริงคือของขวัญที่งดงาม จะขอเป็นตัวเองในแบบที่ใจต้องการ แม้ทางที่เดินจะดูหว่างเปล่า จะถอดหนาจะถอดหนากากที่สูงไว้มานานๆ เพื่อพบกับความจริงที่หลบ ซ้อนอยู่ข้างในในที่สุด ฉันจะเจอที่กล่องฉันเสียดี ฉันคือคนเดิมที่เพิ่งได้รู้จัก ในวันที่ท้องฟ้าเป็นสัตว์ ฉันคือคนเดิมที่เพิ่งได้รู้จัก ในวันที่ท้องฟ้าเป็นสัตว์ ฉันคือคนเดิมที่เพิ่งได้รู้จัก ในวันที่ท้องฟ้าเป็นสัตว์ ฉันคือคนเดิมที่เพิ่งได้รู้จัก ในวันที่ท้องฟ้าเป็นสัตว์ ฉันคือคนเดิมที่เพิ่งได้รู้จัก ในวันที่ท้องฟ้าเป็นสัตว์ ฉันคือคนเดิมที่เพิ่งได้รู้จัก ในวันที่ท้องฟ้าเป็นสัตว์ ฉันคือคนเดิมที่เพิ่งได้รู้จัก ในวันที่ท้องฟ้าเป็นสัตว์