สิทธิแห่งลมหายใจ

ยาดเหงื่อที่รินไหล อาบแผ่นดินที่แห้งปาก แต่คนตัวเล็กตัวน้อย แปลกความหวังอันนักอึ้ง กี่รอยเท้าที่ย่ำเดิน บนเส้นทางที่มืดมิด มองหาแสงสว่าง ในโลกที่บิดเบี้ยเหลือเกิน เสียงตะโกนที่แผ่วเบา ถูกปลบด้วยอำนาจ เบือดความจริงที่ถูกฟัง กลายเป็นเพียงเสดิม เราตั้งไว้หัวนั้น ถึงพันธนาการเสรี อย่าปล่อยให้ความกลัวกัดกิน อย่าปล่อยให้ความตาย พรากศักดิ์ศรีไปจากมือ สิทธิเกิดมาพร้อมเราไม่ให้ ใครเราจะพร้างมันไปจากเราศักดิ์ศรี ผู้มีสิทธิ์จะยืนหยัดยังเท่าเทียม ใต้ท้องฟ้าเดียวกัน เราต้องฝันถึงวันรุ่งสาม กำแพงที่ควางกัน หลีอาจกันสถามือที่ผสานกัน คือพลังที่ไม่มีวันพาย แม้ต้องแรกด้วยน้ำตา แม้ต้องลมลงกลางทาง แต่ความยุติธรรม จะเป็นบ้านในวันหนึ่ง เปิดเผือกตาที่ปิดตาย สู่ความหมายของชีวิต อย่าให้โซโตรนที่มองไม่เห็นมาครั้ง วิญญาณเราให้ลุกขึ้นเถิดเพื่อนร่วมทาง ก้าวไหวบนเส้นทางซ้ายเดิม เพื่อโลกที่ไม่มีใคร ต้องถูกทดทิ้งไว้ข้างล่า สิ่งที่เกิดมาพร้อมเราไม่ให้ ใครเราจะพลาดมันไปจากเรา ศักดิ์ศรี ความเป็นคน ไม่ใช่ของใครจะมาแบ่งเบา เราคือมนุษย์ ผู้มีสิทธิ์จะยืนยันยังเท่าเทียม ใต้ท้องฟ้าเดียวกัน เราตั้งฝันถึงวันรุ่งสาง เราตั้งมีสิทธิ์จะฝัน เราตั้งมีสิทธิ์จะรักเท่าเทียมกัน ใต้เพื่อนฟ้าเดียวกัน ศักดิ์ศรี ความเป็นคน จะคงอยู่ตลอดไป และมีสิทธิ์จะรักเท่าเท่าเทียมกัน