เสียงจากคนตัวเล็ก

การเหงื่อที่รึ่งไหล อาแผ่นดินที่แห่งพาคนตัวเล็กตัวน้อย แบกความหวังที่อยากเห็น ใต้แสงตะวันแพกเผา เรายังคงมองเห็นรอยเท้าที่ผ่านเกณฑ์ ของความยุติธรรมที่กดทับลงมา กดเกณฑ์ที่คีดไว้ เหมือนกำแพงที่กันความคน จนต้องเดินบนทางที่เต็มไปด้วยควากน้ำ เสียงตะโกนจากใจที่ไม่มีใครพยายามจะรับฟังความงดงาม ของชีวิตที่ทุกขีดเส้นใจ ความเรื่องล้ำมันกัดกินจนใจแทบสลาย แต่ไฟในดวงตายังคงไม่หมดอับไป เพราะความยุติธรรมไม่ใช่แค่คำลวง หลอกมันคือสิทธิต้องบอกให้โลกได้ยินเสียงคนตัวเล็กบ้าง เราไม่ได้ต้องการเป็นแค่มากบนกระดานที่ถูกวาง แต่ต้องการความสว่างให้ทุกชีวิตได้ยืนอย่างเท่าเทียมกัน มองไปบนฟ้ากว้างยังเห็นความหวังริบรีในวันที่พู่มี บาดมีกำหนดชะตาคนจนเราจะทักเท่าความฝัน ด้วยสองมือที่อดทนไม่ยอมจำเปาเลกล ของอำนาจที่มืดดำหากเสียงหนึ่งเสียงไม่ดังพอ จะเปลี่ยนโลกเราทรมร้อยเป็นโศกนาฏกรรมที่ตื่นรู้ไว้ความจริงที่ถูกซ้อน ได้ปรากฏที่คนได้รับรัวศักดิ์สีของมนุษย์ผู้ไม่เคยยอมกลมหัวให้ใคร เพราะความอยู่ดีทำไม่ใช่แค่คำล่วงหลอกมันคือสิทธิต้องบอกให้โลกได้ยินเสียง คนตัวเล็กบ้างเราไม่ได้ต้องการเป็นแค่มากบนกระดานที่ถูกวาง แต่ต้องการความสว่างให้ทุกชีวิตได้ยืนยัดเท่าเทียมกันให้ความจริง เปิดทางให้แสงสว่างนำไปในวันที่ฟ้าเปลี่ยนสี เราจะยืนตรงด้วยหัวใจที่เสรี เราจะยืนตรงด้วยหัวใจที่เสรี