ฝุ่นละอองบนทางเดิน

บนทางเส้นหืดหยุดนิ้น ถามกลางความว่างเปล่า เราวิ่งไปตามเส้น ถามถามกลางความว่างเปล่า เสียงเครื่องยนต์ดังเรียก หาใจเราออกไป ในโลกกว่างใหญ่ที่ไร้จุดหมายใด ฟ้ากว่างใหญ่ภายสาร แต่บ้านเราแคบลง ความทนมันคอยตอบย้ำให้จำใส่ใจ น้ำตาที่ไหลรินลาง ความเสียใจยังไหวใช่ไหม หัวใจดวงดี ชีวิตที่เกิดมาพร้อม ความอยากเห็นเป็นเพียงฝุ่น และอ้องที่ลมผัดผ่านไป เหนื่อยล้าเพียงใด แต่ยังต้องก้าวไป ด้วยสองมือที่หยาบกราน และหัวใจที่มั่นคง แม้ไม่มีสมบัติ บัติมีเพียงลมหาใจจะขออยู่ หยัดสู้ไป ไม่ยอมจำนวนต่อโชคช่างตา มองดูดาวบนฟ้าที่ห่างไกล เกินเอื้อมถึง เหมือนความฝันที่ดึง ให้เราต้องค่อยคว้าโลก ใบหนีหมุนไป ทิ้งให้เราเวววาใต้ฟ้า พึงงานนับแข่งกัน ที่ต้นทุนงานนับแค่ไหน ไม่เคยคิดจะท้อ ขอเพียงมีแรกเหงื่อ ทุกยกคือบทเปลี่ยนที่พอจะสาน ต่อลมหายใจ ให้ถึงวันสุดท้าย หากวันหนึ่งความตาย เมื่อยืนถึงหน้าประตู จะขอจัดไปแบบ วันหนึ่งความตาย เมื่อยืนถึงหน้าประตู ที่กล้าสู้ สุดใจไม่ทิ้งความสงสัย ขอทิ้งไว้เพียงตำนาน ของคนสู่ชีวิต ชีวิตที่เกิดมาพร้อมความอยากเข็น เป็นเพียงฝุ่นละอองที่ลมพัดผ่านไป เหนื่อยล้าเพียงใด แต่ยังต้องกล้าไป ด้วยสองมือที่ยากกลาน และหัวใจที่มันคง แม้ไม่มีสมบัน บัดมีเพียงลมหายใจ จะขอยืด อยากสู้ไป ไม่ยอมจำนวน ต่อชวนเพื่อนตาย ในวันพรุ่งนี้ เราจะยังคงมีชีวิต วิกเพื่อสู้ต่อไป จนกว่าลมหายใจสุดท้าย จะเลินหายไป ในแผ่นเด็นที่ยังคงมีความหวัง