รอยเลือดบนผืนดิน

บนพื้นดินที่เคยฝากฝังรอยเท้าในวันที่แดดเผาจนผิวกรานเราตากเกิดมา บนความหลังที่เนื่อนนานผ่านกวนหวานที่ร่วนบนทางเดินหยดลงในรงดิน ที่แห้งผ่าความลำบากคือครูที่สอนให้เราฝันว่าชีวิต ไม่เพียงแค่การแบ่งปันแต่คือการยืนแดดบนความจริงของใจเรา ไม่ใช่แค่เชื่อที่จาลึกบนแผ่นปลาย ไม่ใช่แค่เส้นลายบนเพื่อนพาที่โบกไว้ แต่มันคือลมหายใจที่สอบประสานกันไป จากรุนสู่รุนที่ฝังรากอย่างลิบในวิญญาปล์ ตัวตนที่แทบจริงคือรอยยิ้มที่แหลก ด้วยความโหดทนคือสายเลือดที่คนด้วยความรักในเครื่องดิน แม้โลกมุ่นเปลี่ยนไปจนท่ามองไม่เห็นจิ้น แต่หัวใจยังคงบินกลับสู่ยาวในใจ ตนความเป็นเราไม่ได้ถูกเคียดเคียนด้วยใครคนไหน แต่คือความภูมิใจที่ไหลเวียนอยู่รัดหยดเลือดคน มองดูยัดยาที่ยังคงแอบตามลมไม่ว่าพายุจะท้าทมรุนแรงเพียงใด เราก็ยังเป็นเราที่เติบโตด้วยแรงใจไม่ยอมให้สิ่งใดมาลดเลือก ตัวตนที่งดงามความเรียบง่ายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดคำจากคือปรักษ์ที่ซ่อนให้เราดูจังพอ แม้ชีวิตจะผ่านร้อนผ่านนาวมาเพียงใดเนาะเราก็ยังไม่ท้อที่จะก้าวไปข้างหน้า ตัวตนที่แท้จริงคือรอยยิ้มที่แรกคือความหัวทนคือสายและที่คนด้วยความรักในพื้นดิน แม้โลกมุ่นเปลี่ยนไปจนท่านมองไม่เห็นทิ้งแต่หัวใจยังคงบิน กลับสู่ยาวในใจตนความเป็นเราไม่ได้ถูกเคลียดเคียงด้วยใครคนไหน แต่คือความภูมิใจที่หลายเวียนอยู่ในกฎเลือกคน หากวันนึงต้องกลายเป็นเพียงทุนลีมันขอให้รู้ว่าแผ่นดินนี้คือบ้านที่รักอีก แม้ยังคงอ้างอินถึงความเป็นเราที่ฟังเน่นอยู่ ในรอยเท้า