รากเหง้าแห่งแผ่นดิน

อยากเหงื่อที่ริ้นไหลบนแผ่นดินเดิม รอยเท้าที่เริ่มแต่ความว่างลาว จากท้องทุ่มกว้างสูงเหลืองที่เหยียบเหงา เรายังคงเฝ้าถามถึงตัวตนของเรา ที่หายไปบรรพชนไฟเรารู้จักกาย โดนไหนที่มันคงแม้โลกเป็นเวียนให้เรามง แต่จิตวิญญาณยังคงเป็นของเรา เพื่อนดินโทนสากเพื่อนทุนใจ แม้วันนี้จะไกลจากขวงขาวสีทองเสียงแขนแวว ไม่ให้เราได้ลองมองดูความเป็นจริงที่วนเวียน เราคือใครในโลกที่ไร้พรมแดน หรือเป็นเพียงตัวแทนของความหลังเสร็จ เสียวัตดีที่ยังคงพลังผลัดดัน ให้เรายืนยันอย่างทรังหนง ไม่ใช่แค่เชื่อที่จะเลิกว่าหน้ากระดาย ใช่แค่ชาติที่ใครคิดเส้นแม่งไว้ แต่มันคือลมหายใจที่หล่อล้อม ด้วยใจคือเลือดเนื้อที่ไหลเวียนอยู่ในกายเรา ความเป็นไทยไม่ได้อยู่ในตำรา แต่อยู่ในแววตาที่สู่ไม่ถอย อยู่ในความอดทนแม้จะล้มลงบ่อย อยู่ในรอยยิ้มที่หมอบให้กันในยางยาก เราคือรักแนวที่ยังลึกไม่คลอนแคลน แม้ลมแรงจะพัดผ่าให้ลำบาก แต่จิตวิญญาณจะไม่มีวันพระ จะเป็นดินที่รับด้วยใจพักนิรันด์ มองไปบนฟ้าความที่ใครคุ้นตา ยังคงมีสถาที่ส่องประกาย แม้จะเหนื่อยลาเพียงใดไม่วังใส ที่จะสืบสานความหมายของคำว่า คนเราไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นเพียงเงา แต่เกิดมาเพื่อบอกเราเรื่องราวของเรา เองให้โลกได้รับรู้ถึงบทเพลงที่เบลง ด้วยความภูมิใจที่แท้จริง อย่าให้ความหลงไล่ในสิ่งแปลก หน้ามาลบเรื่องคุณค่าที่เคยมี จงรักษาความดีและวิทย์ที่ที่แสนเซรี่ ให้คงอยู่กับแผ่นดินดี ตลอดไป ความเป็นไทยไม่ได้อยู่ในตำรา แต่อยู่ในแววตาที่สู้ไม่ถอย อยู่ในความอดทนแม้จะลงลงบ่อย อยู่ในรอยิ้มที่หมอไปกันในยามหยาด เราก็รักเที่ยวที่ยังลึกไม่คลอนแคลน แม้ลมแรงจะพัดผ่าให้ลำบาก แต่จิตวิญญาณจะไม่มีวันพลาก จากแผ่นดินที่รักด้วยใจพักหนีรัน ที่รักในแผ่นดินนี้ น้องตรีคอยคอยจังหายไป จังหายไป