มดงานบนดินแห้ง

อยากเหงื่อยดลงบนดินที่แตกขลางแหง ตะวันเผาแรงจนผิวนั้น เกลียบไม้รองเท้าคู่เก่าขาดวิ่ง จนเห็นนิ้วเท้าขาดในก้าวเดินต่อไป ด้วยใจที่ยังคงฝัน เมื่อเช้าคือข้าวกลุกเบลือกับแกงจืดให้เดิม ความจนวันเริ่มกัดกินลึกลงไปถึงกระดูกสลัง มองดูเหงาตัวเองในน้ำกล้ามที่ขัง ยังหวังว่าสักวันฟ้า คงจะเปลี่ยนสี แบกพารัน เอิ้งไหวบนบ่า ส้องข้างหลนทางข้างหน้ายังมืดมิด และยาวไกลแต่คนตัวเล็กๆไฟ แม้ล้มหายใจเจอกล้วยได้เพียงใดก็ต้อง ชีวิตที่เกิดมาต้องสู้ เพื่อให้รอในวันจนเป็นตรงคังๆ ที่มองไว้เห็นดินที่อย่างคือสักสี ที่ไม่มีใครมาเน้น เราเป็นเพียงบทงานที่ไฟฟัน ถึงวันฟ้าใสแม้ความหวังจะได้ไปเพียงใดในใจร่วงนี้ ที่ไม่มีใครมาเน้น เราเป็นเพียงบทงานที่ไฟฟัน ถึงวันฟ้าใสแม้ความหวังจะได้ไปเพียงใดในใจร่วงนี้ จะขอสู้ทนต่อไปจนกว่าวันสุดท้ายจะมาถึง นี่สิ่งที่พอพูดเหมือนเงาดาวน์ นี่สิ่งที่พอพูดเหมือนเงาดาวน์ ว่าไม่ห่างเจ้านี่มาวางท่าคงพูดถึงหน้าปรักดูบาน ความยุติธรรมอยู่ที่ไหนในโลกที่แสนทรมานคนชนอย่างเราก็ได้ แต่คงไม่ยอมรักความจริง เมื่อที่ยาบกรานคู่นี้สร้างโลกให้คนอื่น อยู่แต่กลับไม่มีที่ยืน ให้ตัวเองได้พักพิ้ง ความเท่าเทียมเป็นเพียงข้างวานที่ถูกทิ้ง อยู่รอในวันจนเป็นกลุ่มขังขัง ที่มองไม่เห็นดินที่อย่างคือศักดิ์สิ ที่ไม่มีใครมาเน้น เราเป็นเพียงหมดงานที่ไปปัน ถึงวันฟ้าใสแม้ความหวังจะได้ปีเพียงใดในคือศักดิ์สิ ที่ไม่มีใครมาเน้น เราเป็นเพียงหมดงานที่ไปปัน ถึงวันฟ้าใสแม้ความปีเพียงใดในใจดวงนี้ จะขอสู้ทนต่อไปจนกว่าวันสุดท้ายจะมาถึง ตะวันลับฟ้าไปอีกหนึ่งวันความเหนื่อย ลายังคงกกินใจแต่พรุ่งมีเช้า เราจะยังคงสู้ใหม่ตราบเจ้าที่หัวใจยังคง เต้นอยู่ตราบที่โลกยังมุ่นไป เราจะยังคงสู้ต่อไป ไม่ยอมแพ้ ไม่ยอมแพ้