ฟันเฟืองที่ไร้ชื่อ

เสียงสีทองหลักฟ้าที่ปลายหน้ายา เงื่อไหลอับหน้าจนเปรียบชุมแบบความหวังใส่หลังที่ทนคุมทามกลางกลุ่ม ฝุ่นบินที่รวงรอชีวิตคนงานที่ไร้ซึ่งทางเลือกต้องคอยเกินใจตัวเอง ไม่ให้โหยความฝันที่พังทลายลงโดยความจนที่คอยกัดกินทุกนาที กี่รอยแพ้ที่ฝังลงบนฝ่ามือกี่คำลือที่ตอบย้ำความตำต่อยฝ่า ไม่เคยเห็นใจคนตัวน้อยที่เฝ้าคอยวันเวลาจะเปลี่ยนไป สู้ต่อไปเพื่อลมหายใจที่เหลืออยู่แม้จะรู้ว่าทางข้างหน้ามันมืดมนต์ เราคือฝันเฟืองที่ขับเคลื่อนโลกทั้งคนแต่กลับเป็นคนที่ไม่เคยมีความหมาย จะกี่ยอดน้ำตาที่รินไหลจะกี่ความเสียใจที่แบกไว้ในอกสาย เราจะยังคงยืนหยัดไม่ยอมตายจนกว่าวันสุดท้ายจะมาถึง เสียงเครื่องจากคำรามในโรงงานเป็นดังตำนานความทุกข์ที่ทับทมแลกวิญญาณ กับเงินตราที่เคลื่อนตราที่เคลื่อนชมความสุขที่แสนใกล้เข้า ลึกมือแรกมาด้วยความอดทนทำกลางผู้คนมากมายที่หวั่นไหวเราตั้งเป็นเพียงเบี้ยในกระดานใหญ่ที่ถูกทิ้งไว้ให้เผชิญโชคชัดตา หากวันใดที่ฟ้าเปิดทางให้เห็นจะขอเป็นเสียงตะโกนให้กองลาวว่าชีวิตคนธรรมดาที่ไร้ค่าก็มีหัวใจที่รักและสดท้าไม่แพ้ใคร หากวันใดที่ฟ้าเปิดทางให้เห็นจะขอเป็นเสียงตะโกนให้กองลาวว่าชีวิตคนธรรมดาที่ไร้ค่าก็มีหัวใจที่จะขอเป็นเสียงตะโกนให้กองลาวว่าชีวิตคนธรรมดาที่จะขอเป็นเสียงตะโกนให้กองลาวว่าชีวิตคนธรรมดาที่จะขอเป็นเสียงตะโกนให้กองลาวว่าชีวิตคนธรรมดาที่จะขอเป็นเสียงตะโกนให้กองลาวว เจอกี่หยดน้ำตาที่รินไหลเจอกี่ความเสียใจที่แบกไว้ในอกสาย เราจะยังคงยืนอยากไม่ยอมตาย จนกว่าวันสุดท้ายจะมาถึง แต่วันยังคงขึ้นที่เดิมเสมอ แม้หัวใจจะลำเมอถึงวันใหม่ ขอเพียงแค่เรายังไม่สิ้นลมหายใจ จะสู้ต่อไปจนกว่าจะถึงฝังฝัน สู้ต่อไป เพื่อวันของเรา