หยาดเหงื่อบนทางร้าว

วันถนนซ้ายเดิมที่เคยเดินผ่าน มันเห็นรอยเหล้าบนทาง ทางที่สร้าง ไหวงุบประมาณมหาสลาย หายไปกลายเป็นเสกอิดสาย ที่ไร้ราคาคนงานแบกฮาม เหงื่อหยดลงดินมอง ดูคนกินที่นั่งบนบันลัง ฟ้าเขาสร้างตึกศูนย์เสียฟ้าด้วยกราศ ในห้องแอแอเย็นชำที่ไร้หัวใจ อยากเหงื่อรักชาชน กลายเป็นท้องคำล่อเลี้ยง ความระย่ำของคนบางกลุ่ม กฎหมายที่ผิดวิวจนไม่เห็นลุ่ม ความถูกต้องถูกคลุม ด้วยเหงาของอำนาจเรา คอยวันที่ฟ้าจะเปลี่ยนสีระวัน ที่คนดีจะก้าวผ่านความคลาด ทุนความหวังที่ถูกพลากไปจากชาติ เขาคือผู้พิเศษ ความลำบากของชาวนาคือบันได ให้เขาเก้าไปแม่งบนยอดคอยยิ่งรอดจากเขายิ่งร่ำ รวยรอยบนความชอชนที่ไม่มีวันจบสิบ เสียงสะท้อนจากพื้นกิน ยังคงถามความจริงที่งดงาม ซ่อนอยู่แห่งหนใด หรือต้องรอให้ไปแห่งความ แค่ลุ่มไม่เผาเปลื้องความชั่วร้ายสินสาร กลุ่มอยากเหงื่อราชาชน กลายเป็นท้องคำล่อเลื่องความรายยำของคนบางกลุ่ม กฎหมายที่บิดเบี้ยวจนไม่เห็นมุมความถูก ต้องถูกคลุมด้วยเหงาของอำนาจเรา คอยวันที่ป่าจะเปลี่ยนสีรอวัน ที่คนดีจะก้าวผ่านความคลาด ทุนความหวังที่ถูกปลากไปจากชาติ กลุ่มไม่เผาเปลื้องความชั่วร้ายสินสาร กลายเป็นท้องความชั่วร้ายสินสาร กลายเป็นท้องความชั่วร้ายสินสาร กลายเป็นท้องความชั่วร้ายสินสาร กลายเป็นท้องความชั่วร้ายสินสาร กลายเป็นท้องความชั่วร้ายสินสาร กลายเป็นท้องความชั่วร้ายสินสาร กลายเป็นท้องความชั่วร้ายสินสาร กลายเป็นท้องความชั่วร้ายสินสาร กลายเป็นท้องความชั่วร้ายสินสาร กลายเป็นท้องความชั่วร้ายสินสาร กลายเป็นท้องความชั่วร้ายสินสาร กลายเป็นท้องความชั่วร้ายสินสาร กลายเป็นท้องความชั่วร้ายสินสาร กลายเป็นท้องความชั่วร้ายสินสาร