ใต้พรมผืนเก่า

แสงแดดส่องลงบนพื้นดื่น ที่แห่งพาคนยากยังคงเดินไปไม่ถึงไหน ยังเหนือที่ลายลื่น กลายเป็นเพียงสายน้ำที่เลือนหาย ใครบางคนนั่งบนบัลลังธอง กระดาษพันเดียวที่เคียงด้วยปากกามึก ซึมตีราคาความฝันของคน ให้กลายเป็นเสด็จกฎไหน ที่วางไว้เป็นเพียงเรากันเพื่อคน บังกลมเลยขนาดที่ท้องฟ้าของคน ข้างหลังยังคงมืดมิด หลายทางของความจริงถูกปิดตายไว้ ตายพร้อมพื้นเกาที่เปลือนฝุ่น เมื่อความหยุดตีดทางกลายเป็นสินค้าที่ซื้อขาย คนโด่งกินอย่างของไร้ฮำ อยู่บนความทุกข์ของชาวบ้านนางตาที่ไหลลิ้น ไม่เคยไปถึงคนบนนั้นโลกไปบนความเห็นแก่ตัวที่ไร้ทุนได้จบ ตราบแต่เมื่อที่คอยคอยกล่องโกยยังไม่ถูกทำลาย เฮ้... แม่ง... แม่ง... แม่ง... แม่ง... แม่ง... แม่ง... แม่ง... แม่ง... แม่ง... แม่ง... แม่ง... แม่ง... แม่ง... แม่ง...