วิถีคนไกลบ้าน

ลมผัดหยอดยาวไหว เห็นกายลงตายเหงาไม้ใหญ่ บนคันหน้าที่แหงและเหงื่อหยดลงทุกแห่ง และกับความหวังที่รอคอยเต้าวันคล้อยต่ำลง แสงสีทองอาบไร้ปลายโดยชีวิตที่ค่อยๆ เดินไปตามทางของคนจน เมื่อยาบกรานคู่นี้ผ่านวันคืน ที่นางน้าสุข ดูแดดสู้ฝนมา เพื่อเลี้ยงปากท้องครอบครัว ไม่ได้หวังรำคล้วย ขอเพียงแค่มีกินไม่มั่วปล่อย ให้ความกลัวจางหายไปกับสายลม ความจริงที่เห็นตรงหน้า อาจจะดูลืมล้าง แต่หัวใจยังไม่จาง ยังคงสู้ต่อไป วิทย์ที่คนไกลบ้าน ทำกลางทุ่มกว้างสีเขียว แม้ต้องเดินคนเดียว แต่ใจยังคงมั่นคงยัดยืน ยังทนง แม้ตาจะเปลี่ยนสี นี่คือชีวิตที่มี คือวิทย์ที่แห่งความเป็นคน เสียงนกกาบิ้นกลับรับไป เตือนให้รู้ว่าวันคืนล่วงเลยความเหนื่อยละที่เคย มีเพียงรอยยิ้มคอยปลอบโลกเราต่างเป็นส่วนนึง ของพื้นดินที่อบอุ่นเราไว้ แม้ต้องเดินคนเดียว แต่ใจยังคงมั่นคงยัดยืน ยังทนง แม้ต้องเดินคนเดียว แต่ใจยังคงมั่นคงยัดยืน ของพื้นดินที่อบอุ่นเราไว้ ของพื้นดินที่อบอุ่นเราไว้ วิธีคนไกลบ้าน ทางกลางทุกว่างสีเขียว แม้ต้องเดินคนเดียว แต่ใจยังคงมั่นคงยัดยืน ยังทนง แม้ฟ้าจะเปลี่ยนสี นี่คือชีวิตที่มี คือวิธีแห่งความเป็นคน ดินยังคงรอ เราอยู่ฟ้ายังคงเป็นพยาน ชีวิตยังคงดำเดินไป ใต้แสงดาวที่ส่งประกายกลับมา จุดที่หัวใจเคยเป็นของมันเอง