ศักดิ์ศรีบนดินแห้ง

แสงตะวันทรงผ่านหลังคา สังเกษีย์เก่า หยดน้ำคางพราวบนพื้นดินที่แห้ง พากตื่นขึ้นมาพร้อมกับท้องที่ยังว่างเปล่า ชีวิตเราเหมือนดังเรือที่ไร้ห้างเสือ คมหน้าทำงานหักแลก แลกเพียงเสพเงินตรายาดเหงื่อ ที่ไล่รินตรายเป็นเงินน้ำตาที่ร่วงหล่น ความฝันที่วาดไว้ช่างดูไกลเหลือเกิน ในวันที่ความจนตรอกบีบขันหัวใจ แต่ลมหายใจยังต้องสู้ต่อไป แม้หุ้นทางข้างหน้าจะมืดบนเพียงใด โอ้ ชีวิตที่เกิดมาใต้เหงาของความทุกข์แยก แบกความหวังหนักเกินไว้บนบาท ที่อ่อนล่าความจนไม่ใช่โสดรวน ที่ภูมิมากวิญญาณเรายังคงก้าว เดินบนเส้นทางที่แสงไกลแม้ไม่มีอะไร ติดตัวมาในวันสุดท้าย แต่ศักดิ์ศรีของคนยังคงอยู่คู่ดิน รองเท้าที่กาดวิน เยียบอย่างอ้นทางเดินเดิน มองดูผู้คนผ่านไป เหมือนดังคนแปลกหน้า ความเหลือมล้ำถอดเงา ยาวทับทมลงมา เราเป็นเพียงหมดงานที่ไร้เสียงตะโกน แต่ในแววตายังมีความหวังที่ไม่ยอมจำนวน แม้ท้องจะหิวโหย แต่ใจยังคงแกล้งดังหินผ่า สักวันหนึ่งที่ฟ้าจะเปิดทางให้เราบ้าง วันที่อาจเหมือนจะเปลี่ยนออกผลของความดี ไม่ขอเป็นเพียงผู้แพ้ที่ยอมแพ้ต่อชกชะตา เราจะสร้างฝันขึ้นมาโดยสองมือของเราเอง โอ้ ชีวิตที่เกิดมาใต้เหงาของความทุกข์ยากแบกความหวังหนักตึงไว้บนตาที่อ่อนละความจนไม่ใช่โซทวนที่ผูกมาดริมดาล เรายังคงก้าวเดินบนเส้นทางที่แสงใกล้แม่ง แค่ไม่มีอะไรติดตัวมาในวันสุดท้าย แต่ศักดิ์สิทธิ์ของคนยังคงอยู่คู่ดิน แล้วต่อไปแม้ใจจะอ่อนแรกก้าว ต่อไปถึงจะหมายคิดไว้ที่ฝันไม่มี ยังคงต้องสู้จนว่าลมหายใจจะหมดลง เราจะคงยืนยัน วันเพื่อนดินแบบนี้ ตลอดไป ตลอดไป ตลอดไป ตลอดไป ตลอดไป