ใต้ฟ้าสีหม่น

ยาดเหงื่อไหล่ลิ้นบนดินที่แห้นพาตัววันเผา จนอยากจะลืมตาเมื่อที่กรานดาหักหน้าวันเพียงเศษเงินค่าเข้าในแต่ละวันรองเท้าที่ขาดตรุงริงตามทางเดินหัวใจ ที่ไปเชิญกับความโหดร้ายกี่น้าวกี่ร้อนที่ต้องทนอยู่กับความหมายของชีวิตที่คล้ายจะไม่มีทางออก ความฝันที่วาดไว้ในใจดวงน้อย ทุกความหิวโพยคอยตาย กัดกินจนจ้างหายเหลือเพียงรอยแพร่ที่ต่อกันให้รู้ถึงความความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริง ใต้เฟ้าสีมนต์บนถนนที่มันมนต์คนชนอย่างเราจะไปหวังอะไรได้มากมาย แค่มีลมหายใจให้ผ่านพ้นคืนวันทั้งเลวร้ายรอดไปกว่าด้วยความอดทนความจน มันคอยกัดกินวิญญาณแต่ในใจยังคงต่างทานด้วยแรงอย่างความหวัง แม้เราจะอย่ามองเราเป็นเพียงฝนละอองที่ไร้พลัง แต่หัวใจยังคงฟังความจริงไม่มีวันตาย แม่นุ่งเมื่อเย็นมีเพียงผัดลวกกับน้ำพริกความหิวโหดสะท้อนลึกในดวงตาลูกน้อยร้องหายทำถึงพอในเวลาที่ผ่านมา ว่าทำไมเราจนเกินมาลำบากเพียงนี้คำตอบไม่มีนอกจากหยดน้ำตาที่รวงลนความจริงที่ป่อนในสังคมที่เรื่องลำคนรวยสุขสบายบนกองเงินที่จดจำแต่คนจนอย่างเราซ้ำเติมด้วยความตา แม่นุ่งเมื่อเย็นมีเพียงผัดลวกกับน้ำพริกความหิวโหดสะท้อนลึกในดวงตาลูกน้อยร้องหายทำถึงพอในดวงกองเงินที่จดจำแต่คนจนอย่างเราซ้ำเติมด้วยความจนอย่างเราซ้ำเติมด้วยความตา สักวันหนึ่งฟ้าคงเปลี่ยนสี สักวันหนึ่งที่ความดีจะมีความหมาย แม้ตอนนี้ชีวิตจะดูเหมือนภายแพ้โตโชคช้ำตาที่โหดร้าย แต่เราจะยังคงก้าวเดินต่อไปด้วยหัวใจที่แกล้งกล้า ใต้ฟ้าสีมนต์บนถนนที่มืดมนต์คนจนยังเราจะไปไว้ได้มากมาย แค่มีลมหายใจให้ผ่านผลรายให้รอดไปอีกวัน ด้วยความหมดทดคนจนมันคอยกัดกินวิญญาณ แต่ในใจยังคงตาลทานด้วยแรงอย่างความหวัง แม้โลกที่เหยียดย้ามมองเราเป็นเพียงฝุ่นละอองที่ไร้พลัง แต่หัวใจยังคงฝังความจริงที่ไม่มีวันตาย แค่มีลมหายใจให้ผ่านผลรายให้รอดไปอีกวัน ด้วยความหมดทดคนจนยังเราจะไปไว้ได้มากมาย แค่มีลมหายใจให้ผ่านผลรายให้รอดไปอีกวัน แต่หัวใจยังคงตาลทานด้วยแรงอย่างความหวัง