รากไม้ใต้เงาบาป

Yeah แสงแดดทรงลงบนถนนที่แตกแยกเห็น แบกพารักหนังบนลั้นไหลในคณะที่เป็นคนนั่งในห้องแอร์เย็นชำ ขีดเขียนตัวเลขบนกระดาษที่ไร้หัวใจ ความหิวโหยของคนอยากถูกเลยมือที่มองไม่เห็นในเงาหมืดมิด คำนั้นสัญญาที่ให้ไว้กลางแดดจาบันนี้ กลายเป็นเพียงลมปากที่จางคาดระหว่างความจริงกับความฝันทิ้ง ให้เราเดินลง ลงทางในหวังวน เดิมๆกี่หยาดเหงื่อที่รวงล่นลงดินเพื่อแลกับเศษเงินที่เขายนให้กินเป็นฐาน ความยุติธรรมกลายเป็นสินค้าวางคายในตลาดที่ไม่มีค่าเอ่ย ถึงเราตัดโกนจนข้อแหงก็ไร้เสียงตอบรับ โอ้โหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโห โหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโ โหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโหโห อย่าให้ความกลัวมาปิดปากของเรา อย่าให้ความล่วงมาปลดปั้งดวง ตาเรายังคงยืนยัดถ้าม กลางความจริงที่เจ็บปวดตา เท่าที่ฟ้างยังคงมีดาว เราจะรอวันสังทีไร้เหงาข้นกลง โปรดติดตามตอนต่อไป