หัวใจแหลกในกระจกร้าว

มองดูเหงาตัวเองในผจกที่ร้าวร้าน เห็นภาพวันวานที่เธอเดินจากไปไกล หยอดน้ำตาที่ไหลเป็นเปลืองแก้มใคร ยังคงเก็บเอาไว้ในใจ มันเคยจ่ายไม่เคยจังหา จะลืมเรื่องราวที่ทำร้าย แต่ยิ่งหนีไปไกลเท่าไหร่ ยังทรมานความรักที่ให้ไป มันไม่มีค่า มันหยอดน้ำค้าง วนหยอดแยกที่รอวันแห้งตาย เฝ้ามองดูเธอเดินจับมือกับคนใหม่ หัวใจฉันมันแหลกสลายลงตรงนี้ เจ็บจนการจะรับไว้กับความจริงที่โหดร้าย เธอมองฉันเป็นเพียงแค่คนไม่มีตัวตนทุ่มเทเท่าไหร่ ก็ไม่เคยได้รับความส้นสุดท้ายต้องทนจง อยู่กับความอ้างวางเพียงลำพังรักข้างเดียว มันเจ็บจนแทบจะหยุดหายใจ คำพูดที่เธอเคยบอกว่ารักกันทุกอย่างนั้น มันคือความฝันที่หลวงหลอก ปล่อยให้ฉันต้องรอคอยอย่างคนกระจอกเธอ มันก็แค่คนหลอกหลวงที่ไม่เคยรักใครจริง เจ็บจนการจะรับไว้กับความจริงที่โหดร้าย เธอมองฉันเป็นเพียงแค่คนไม่มีตัวตนทุ่มเทเท่าไหร่ ก็ไม่เคยได้รับความส้นสุดท้ายต้องทนจง อยู่กับความอ้างวางเพียงหลังผ่างรักข้างเดียว มันเจ็บจนแท้จะหยุดหายใจ จะขอเดินจากไปให้ไกลจากตรงนี้ ไม่ขอย้อมเป็นที่รองรับอารมณ์ของเธออีกต่อไป ปล่อยให้ความทรงจำกลายเป็นเพียงแค่ฝุ่นละอ้องในลำหายใจ จากนี้ไปฉันจะเริ่มชีวิตใหม่ด้วยตัวของฉันเอง เจ็บจนแค่จะรับไว้กับความจริงที่โหดร้าย เธอมองฉันเป็นเพียงแค่คนไม่มีตัวต้องทนเทให้เท่าไร ก็ไม่เคยรับความส้นสุดท้ายต้องทนจง อยู่กับความอ้างวางเพียงหลังผ่างรักข้างเดียว มันเจ็บจนแท้จะหยุดหายใจ ฉันจะลืมทุกอย่างที่เคยมีเลย เพียงแค่ความทรงจำที่ไม่มีค่าลาก่อน คนใจร้ายฉันจะไม่มองกลับไปอีกเลย เธอมองฉันเป็นเพียงแค่คนไม่มองกลับไปอีกเลย ฉันจะลืมทุกอย่างที่เคยมองกลับไปอีกเลย ฉันจะลืมทุกอย่างที่เคยมองกลับไปอีกเลย ฉันจะลืมทุกอย่างที่เคยมองกลับไปอีกเลย