รอยเท้าในวันวาน

รองเท้าผ้าใบที่เปื้อนฝนควันกับวันที่เราเคยวินไปตาม ทางที่ไม่มีจุดหมายเสียงหัวเรายังคงดังกล้องอยู่ในใจ ในวันที่เรายังไม่รู้จักคำว่าเหนื่อย ในความฝันในวันนั้นมันช่างดูยิ่งใหญ่ แม้ในเมื่อเราจะไม่มีอะไรเลยก็ตาม ภาพเก่าๆที่เริ่มจางหายไปตามการเวลา แต่ความรู้สึกนั้นยังคงแชกเจนอยู่ในแววตาเรา ตั้งแต่โตไปได้แม้ที่ใครเขาต้องการ แต่จริงตัวตอนในวันวางไว้ข้างหลัง ปลัดไฟไม่ได้แล้วใช่ไหม วันที่เรายังเป็นเด็กวันที่มีแค่เรา กับโลกที่หมุนไปอย่างใจต้องการตะโกนสุด เสียงในท้องฟ้าได้ยินความฝันของเรา แม้ตอนนี้โลกจะหมุนให้เราต้องเปลี่ยนไปเท่าไหร่ แต่หัวใจยังคงห่วยหาวันเวลาที่เคยงดหงาม สมุดเล่มเก่าที่จดบันทึกเรื่องราว ลายมือจะเขียนด้วยความจริงใจในวันนั้น เราเคยเชื่อว่าทุกอย่างจะคงอยู่ตลอดไป ไม่มีใครบอกว่าความจริงมันจะบวชเพียงใด เมื่อต้องเดินผ่านสันทางจะไม่มีมือใครให้จับ ปลัดไฟไม่ได้แล้วใช่ไหม วันที่เรายังเป็นเด็กวันที่มีแค่เรา กับโลกที่หมุนไปอย่างใจต้องการตะโกนสุด เสียงให้ท้องฟ้าได้ยินความฝันของเรา แม้ตอนนี้เราจะหมุนให้เราต้องเปลี่ยนไปเท่าไร แต่หัวใจยังคงห่วยหาวันเวลาที่เคยงดงาม หากย้อนเวลากลับไปได้อีกครั้ง จะกอดความทรงจำนั้นไว้แน่นที่สุด จะไม่ปล่อยให้วันเวลาพรากเราจะเกินอย่างไร แม้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม วันที่เรายังเป็นเด็ด วันที่มีแค่เรา แต่โลกที่หมุนไปอย่างใจต้องการตะโกนสุด เสียงให้ท้องฟ้าได้ยินความฝันของเรา แม้ตอนนี้เราจะหมุนให้เราต้องเปลี่ยนไปเท่าไร แต่หัวใจยังคงหัวใจยังคงหัวใจ วันเวลาที่เคยงดงาม เก็บมันไว้ในใจตลอดไป วันเวลาที่เคยเป็นของเรา แค่ภาพจำที่ไม่มีวันจางหาย ตลอดไป