รอยยิ้มเปื้อนฝุ่น

วันเวลาที่เคยหมุนไปอย่างเชื่องช้า พักวนเก่าที่ยังติดตาไม่เคยจะหายร้อย ยิ้มเปลือนบนสงน้ำยากว่างใหญ่ ที่เราแต่เคยวิ่งไล่ความฝันที่ใกล้กระเป๋านักเรื่องไปให้เดิม ที่เริ่มเก่าสมบูรณ์จนเรื่องราวที่ยังอ่านไม่จบสักเสียง หัวเราดังและในยันยามบ่ายพิเศษนี้ แม้ความจริงจะเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม ยังย้อนคืนวันเหล่านั้นที่เคยสดใสตอนที่ใจยังไม่ต้องแบก รับโลกทั้งบ่ายเอาไว้แค่มี แค่มีมือเพื่อนข้างกาย เดินไปด้วยกันในวันที่ฝ่ายังเป็นสิงค์กราม ไม่พันความทรงจำที่หงดงาม ยังยังย้ำตื่นว่าครั้งหนึ่ง เราเคยเป็นใคร และเคยรักกันเพียงใด รองเท้าพาไปที่เปื้อนกล่วนจากการลุยไป ความหวังที่เคยวาดไว้ยังคงชัดเจนในใจเสมอ และพบเจอพายุที่พลัดเข้ามาให้เราต้องเรียนรู้ที่จะยืน จากเด็กน้อยที่เคยกลัวการพลัดพลาดสู่วันที่ต้อง จากลาเมืองก้าวไปตามทางของตน แต่ในส่วนลึกหัวใจที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาจนทน ยังคงแก่พาผู้คนในวันหวานไว้ยังดี อยากย้อนคืนวันเหล่านั้นที่เคยสดใส ตอนที่ใจยังไม่ต้องแบก รับโลกทั้งใบเอาไว้แค่มีแค่มีเพื่อเพื่อนข้าง กาเดินไปด้วยกันในวันที่ฟ้ายังเป็นสีคราบ ไม่คันความทรงจำที่หนดจำ ยังยังยังเตือนว่าครั้งหนึ่ง เราเคยเป็นใคร และเคยรักกันเพียงใด หากนับถอยล้างใดอีกสักครั้ง จะกอดความทรงจำนี้ไว้ไม่ให้ลดมือไปไหน จะเก็บทุกวินาที ที่เคยมีค่าเอาไว้ให้ลึกสุดใจ แม้พรุ่งนี้ต้องเดินต่อไปเพียงลำพัง อยากย้อนคืนวันเหล่านั้นที่เคยสดใส ตอนที่ใจยังไม่ต้องแปลก รับโลกทั้งไปเอาไว้แค่มี แค่มีมือเพื่อนข้างกาย เดินไปด้วยกันในวันที่ฟ้ายังเป็นสีคราบ ไม่คันความทรงจำที่หนดจำ ยังยังยำเตือนว่าครั้งนึง เราเคยเป็นใคร และเคยรักกันเพียงใด ยังคงคิดถึงวันนั้น เสมอทรงจำที่ไม่มีเวิร์ด หรือในกายเรียนของเป็นเด็กคนเดิมเสมอไป