เงาที่หายไปในความมืด

เป็นแค่เพียงความว่างกล่าว เจ็บจนเกินจะรับไว้ กับรักที่เธอไม่เคยมีใจ ทุ่มเทไปเท่าไหร่ ก็กลายเป็นคนไร้ค่าในสายตา เธออยากตะโกนให้สุดเสียง ว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียง แค่ความเสียใจไว้ลำพัง กลับกลายเป็นเพียงฝัน ที่ไม่มีวันเป็นจริงเมื่อที่เคยจับกัน วันนี้มันเหมือนจะลืมเท่าไหร่ ที่ให้ฉันอยู่กับความอ้างวาง ที่ไม่มีคำตอบ เจ็บจนเกินจะรับไว้ กับรักที่เธอไม่เคยมีใจ ทุ่มเทไปเท่าไหร่ ก็กลายเป็นคนไร้ค่าในสายตา เธออยากตะโกนให้สุดเสียง ก็กลายเป็นคนไร้ค่าในสายตา เธออยากตะโกนให้สุดเสียง ว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียง เก็บความเสียใจไว้ลำพัง หากย้อนเวลาได้จริง จะไม่วิ่งตามความรักที่ไม่มีวันสมวัง จะปล่อยมือเธอไปตั้งแต่วันรักที่พบกัน เพื่อไม่ต้องมาเจ็บช้ำอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ ก็กลายเป็นคนไร้ค่าในสายตา เธออยากตะโกนให้สุดเสียง เก็บความเสียใจไว้ลำพัง หากย้อนเธอมากแค่ไหน แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียง ก็กลายเป็นคนไร้ค่าในสายตา เธอไม่มีวันสมวง ก็กลายเป็นคนไร้ค่าในสายตา เธอไม่มีวันสมวง ก็กลายเป็นคนไร้ค่าในสายตา เธออยากตะโกนให้สุดเสียง ก็กลายเป็นคนไร้ค่าในสายตา เธออยากตะโกนให้สุดเสียง ว่าฉันรักเธอมาแค่ไหน แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียง ว่าฉันรักเธอมาแค่ไหน แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียง ว่าฉันรักเธอมาแค่ไหน แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียง