หยดน้ำตาที่รินไหล

มองดูเหงาตัวเองในกระจกที่ร้าวร้าน เห็นภาพคนเดิมที่เดินตามเธอมาแสนนาน พยายามจะคว้าดาวที่อยู่ใกล้สุดฟ้า แต่สุดท้ายก็เหลือเพียงแค่หยดน้ำตาที่เร่นไหล ยิ่งไกลเท่าไหร่ ยิ่งเหมือนว่าเธอจะไกลออกไป คำตอบในใจที่เธอไม่เคยจะมองเห็นมัน เจ็บจนเกินจะทนไหว เมื่อใจฉันมีแค่เธอแต่เธอกลับมองผ่านไป เหมือนฉันไม่มีตัวตนรักอย่างเดียวที่ให้ไป จบลงที่ความว่างเปล่า ทิ้งฉันไว้กับความเหงา ในคืนที่ไม่มีวันหมุนกลับ ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินเคียงข้างกันวันนี้ เหลือเพียงแค่ฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้ ความทรงจำที่เธอย่อนทิ้งไปไม่เคยย้ายดี กลายเป็นแผลที่ฟังลึกในใจ เจ็บจนเกินจะทนไหว เมื่อใจฉันมีแค่เธอแต่เธอกลับมองผ่านไป เหมือนฉันไม่มีตัวตนรักอย่างเดียวที่ให้ไป หลบลงที่ความว่างเปล่า ทิ้งฉันไว้กับความเหงา ในคืนที่ไม่มีวันหมุนกลับ หากยอดเวลาได้จะไม่ให้หัวใจไปผูกพัน ไม่ต้องมันเดินใส่ใจกับคนที่เค้ามองไม่เห็นกล้า พลอยให้ความรักมันพันทะลายลงตรงหน้าดีกว่าต้องทนแบกความทรมาน เจ็บจนเกินจะทนไว้เมื่อใจฉันมีแค่เธอ แต่เธอกลับมองผ่านไป เหมือนฉันไม่มีตัวตนรัก อย่างเดียวที่ให้ไป หลบลงที่ความว่างเปล่า ทิ้งฉันไว้กับความเหงา ในคืนที่ไม่มีวันหมุนกลับ และเพียงความว่างเปล่า ฮิ้... ฮิ้...