คำถามค้างคาในกระจก

มองดูเหงาตัวเองในกระจกที่ราวราญ ถามคำถามเดิม ที่ค้างค้างวันที่เธอเดินไปทิ้งให้ฉันจงกับน้ำตา เสียเสียวของเวลาที่เคยมีเราสองคน หยุดน้ำตาที่เร่งไหลมันตอบย้ำความอ่อนแอ หยุดไพยยังยามจะลืมเท่าไหร่ ยังเห็นภาพเธอชักเจ็บความไม่เคยมีความหมายกับใครหล่ะ เจ็บจนเกินจะทน ไว้กับคำว่ารักที่เธอมองข้ามไปทุ่มแทบไปเท่าไหร่ สุดท้ายก็เหลือเพียงความเสียใจไม่มีวันหุ้นขึ้น เจ็บจนเกินจะทน ไว้กับคำว่ารักที่เธอมองข้ามไปทุ่มแทบไปเท่าไหร่ สุดท้ายก็เหลือเพียงความเสียใจไม่มีวันหุ้นขึ้น ไม่มีทางที่เธอจะหันมามอง ว่าที่ฉันต้องจบ ช่องกองไฟของความรักข้างเดียวที่ทรมาน หากย้อนเวลาได้ จะไม่ขอรักเธอมากเกินไป ให้ความเจ็บปวดนี้เป็นบทเรียนที่ขอจนจัดอย่าง เธอได้หัวใจไปวางไว้ที่ใครอีกเลย ไม่มีทางที่เธอจะหันมามอง ว่าที่ฉันต้องจบกองไฟของความรักข้างเดียวที่ทรมาน ไม่มีทางที่เธอจะหันมามอง จะทิ้งทุกอย่างเอาไว้ที่ตรงนี้ กับความรักที่ไม่มีวันเป็นจริงหรือเพียง กับความว่าเปล่า ที่ไม่มีเธออีกต่อไป