ตะโกนก้องถึงวันวาน

บนแสนทางที่มองไม่เห็นปลายทางเราสองคน ยังคงเดินเคียงข้ามให้ห่างหายผ่านคืน วันที่ใจมันเกือบจะพังทะลาย ยังคงมีมือของนายที่ชุดฉัน ให้ลุกขึ้นเยิน กี่รอยแปลที่ฝากรอยไว้บนผิวหนัง กี่ความหลังที่สอนให้เราต้องอดทน ไม่ต้องมีคำบรรยายใดให้สับสน แค่รู้ว่าคนที่รัก ข้างข้างคือคนที่เชื่อใจ เพราะมิตรภาพมันยิ่งใหญ่ กว่าคำพูดจะนับแค่ไหน จะผ่านมันไปพร้อมกันไหล ของฉันเป็นที่ปลักให้เธอในวันนั้น และไหล่ของเธอคือพลังในวันที่ฉันล้มลง ไม่เคยทิ้งกันไปไหนในวันที่โลกมุ่นจนงง เราจะเดินไปจนสุดทางที่ฝันไหว ท้อยคำที่เคยสัญญา จะยังคงอยู่แม้จะดูเหมือน เราทั้งคนต่างไปไกล แต่เศษเซียวของความทรงจำในหัวใจ ยังคงร้อยร้านเราไว้ไม่ให้ลบเลือน เพราะมิตรภาพมันยิ่งใหญ่ กว่าคำพูดจะนับแค่ไหน จะผ่านมันไปพร้อมกันไหล ของฉันเป็นที่ปลักให้เธอในวันนั้น และไหลของเธอคือพลังในวันที่ฉันลงลง ไม่เคยทิ้งกันไปไหนในวันที่โลกมุนจงงง เราจะเดินไปจนสุดทางที่ฝันไหว หากวันนึงท้องฟ้าเปลี่ยนสีเป็นมืดมน หากความอดทนของเรามันเริ่มจางหาย ขอให้รู้ว่ายังมีฉันที่ไม่มีวันเปลี่ยนไป เราจะสู้ด้วยกันจนลมหาย ในใจสุดท้าย เพราะมิตรภาพมันยิ่งใหญ่กว่าคำพูดจานักแค่ไหน จะผ่านมันไปพร้อมกันไหล ของฉันเป็นที่พักให้เธอในวันนั้น และไหลของเธอคือพลังในวันที่ฉันลงลง ไม่เคยทิ้งกันไปไหนในวันที่โลกมุนจงงง เราจะเดินไปจนสุดทางที่ฝันไหว เดินไปด้วยกันไม่หัวทางจะใกล้แค่ไหน จะไม่มีวันปล่อยมือเพราะเราคือพี่น้องตลอดไป