กาลเวลาที่หมุนผ่าน

แสงแดดที่เคยสาดส่องในวันวานเริ่มจางหายไปตามกาลเวลาที่หมุนไปภาพเงาที่เคยชัดเจนในใจเริ่มเลือนลางหายไปในความมืดมนหยดน้ำตาที่เคยรินไหลในวันที่อ่อนแอกลายเป็นเพียงบทเรียนที่คอยย้ำเตือน

ไม่ว่านานเท่าไหร่ที่ต้องผ่านไปไม่มีอะไรจะย้อนคืนมาได้อีกแล้วทุกอย่างที่เคยเป็นเหมือนความฝันกลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำ

ปล่อยให้วันเวลาหมุนไปตามวิถีให้ความเจ็บช้ำกลายเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรฉันยังคงยืนหยัดด้วยใจที่แกร่งกว่าเดิมกาลเวลาอาจพรากทุกสิ่งไปจากฉันแต่ไม่อาจลบเลือนตัวตนที่แท้จริง

ถนนเส้นเดิมที่เคยเดินเคียงข้างกันวันนี้กลับเหลือเพียงแค่รอยเท้าของฉันคนเดียวความเงียบเหงาที่คอยโอบกอดในยามค่ำคืนสอนให้ฉันเรียนรู้ที่จะอยู่กับความจริงแม้จะอ้างว้างเพียงใดในใจดวงนี้แต่ชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไป

ปล่อยให้วันเวลาหมุนไปตามวิถีให้ความเจ็บช้ำกลายเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรฉันยังคงยืนหยัดด้วยใจที่แกร่งกว่าเดิมกาลเวลาอาจพรากทุกสิ่งไปจากฉันแต่ไม่อาจลบเลือนตัวตนที่แท้จริง

หากย้อนเวลาได้จริง จะทำอะไรให้ดีกว่านี้แต่ในเมื่อความจริงคือสิ่งที่ต้องเผชิญฉันจะเก็บความทรงจำที่สวยงามไว้ให้เป็นพลังในวันที่ต้องก้าวเดินต่อไป

ปล่อยให้วันเวลาหมุนไปตามวิถีให้ความเจ็บช้ำกลายเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรฉันยังคงยืนหยัดด้วยใจที่แกร่งกว่าเดิมกาลเวลาอาจพรากทุกสิ่งไปจากฉันแต่ไม่อาจลบเลือนตัวตนที่แท้จริง

วันเวลาที่ผ่านไป คือบทพิสูจน์ของหัวใจฉันจะก้าวต่อไป แม้ไม่มีใครเคียงข้างปล่อยให้มันเป็นไปตามทางของมันเพราะชีวิตคือการเรียนรู้ที่จะยอมรับความจริง